Çocukluk yılları duyguların denetlendiği değil, özgürce genişlediği yıllardır… Duygularında ne kadar özgür olursa bir çocuk, davranışlarında da o denli disiplinli olmaya doğru ilerler… Çocuğa duygularını yaşama fırsatı verilmiyor, gülse eleştiriliyor, ağlasa susturuluyorsa, böylesi çocuklar içe değil, dışa odaklı olurlar… Kendilerini dinlemek yerine, dışarıdan gelen yönlendirmelere ayak uydurmaya gayret ederler… Bu, çocuk için acınası bir durumdur…… Read More »

Gelişim birbiri içine girmiş halkalardan oluşur. Çocuk, her yaş dönemi geldiğinde bir önceki yaş döneminin sınırlarını aşmak ister. Her gelişim döneminde çocuğun içinde yeni heyecanlar ortaya çıkar. Yeni olan her şey çocukta merak uyandırır. Merak sahibi çocuk, merak ettiği şeyi kendisi de yapabileceğine inanırsa heves başlar… Çocuğun bir işi başarmak için duyduğu heves, o işi… Read More »

Çocuk, varoluşuna izin verildikçe hayatı tanır… Çocukluk yılları, denemek… yanılmak… düşmek… kalkmak yıllarıdır… Çocuk denedikçe, yanılgısını gördükçe ve ebeveyni buna hoşgörüyle izin verdikçe gelişimini sürdürür… Bazı ebeveynler çocuklarının hiç hata yapmasını istemezler… Hep doğru sözlü, hep akıllı uslu, hep hayal ettikleri gibi biri olmasını isterler… Oysa çocuğun gelişimi, yapabildiğiyle yapabileceği arasındaki mücadeleden ibarettir. Bu mücadele… Read More »

Benmerkezci anne babaların çocuklarıyla ilişkisi çocukları kendilerine tâbi olduğu sürece yolunda gider. Benmerkezci ebeveyn çocuğuna söz geçirebildiği kadar kaygılarından sıyrılır ve rahat nefes alır… Çocuk anne babasının duygularına karşılık vermek yerine kendi duygularını, kendi mizacını ortaya koymaya başladığında anne baba kaygıya kapılır… Çocuğunun yoldan çıktığı, artık kendisini dinlemeyeceği korkusunu yaşar… Bu da bir ebeveynlik yanılgısıdır.… Read More »

Benmerkezci bir ebeveynin çocuğuna yönelişinin zemininde kendi yoksunlukları vardır. Böylesi anne babalar, kendi içlerinde “duygusal hazır oldukları” zaman çocuklarına sevgi gösterisinde bulunurlar… Çocuklarının sevgiye ihtiyacı olduğu zamanlarda değil. Çocuklarından yola çıkarak değil, kendi içlerinden geldiğince ebeveynlik yaparlar… Çocukla empati kurulmadan yapılan ebeveynlik, içinde birçok yanılgı barındırır… Benmerkezci ebeveynler, çocuklarıyla kendi çocukluklarını karıştırırlar… Onun üzülmesini kendi… Read More »

Bencillik, “ben’ciliktir… “kendi’ncilik… kendini tercih etme… Hiçbir ebeveyn yoktur ki, çocuğu ile girdiği bir çıkar çatışmasında kendini tercih etsin… Anne babalar, kendi yemez çocuğuna yedirir… kendi giymez çocuğuna giydirir… “Ben”ci bir anne baba düşünmek garip gelir insana… Ancak birçok anne baba “benmerkezci” bir eğilim içindedir de farkında bile değildir… Benmerkezcilik; kişinin, olayları kendinden yola çıkarak… Read More »

Doğuştan itibaren var olan bir histir bu… Bu his sayesinde insanlar, toplumsal olarak kabul görmeyen davranışlardan uzak durur… Sosyal yaşama uyum yeteneğine erişir… Mahcubiyet hissini yitirmiş birey, temel insani değerleri gereksiz bulur, insan ilişkilerinde “empati” duygusunu yitirir… Mahcubiyet hissinin yitirilmesi duyarsızlığa sebep olduğu gibi, bu konuda aşırı hassasiyet de kişinin kendi gibi olmak yerine, kendisinden… Read More »

Çocuk hayatı yaşayarak öğrenir… Öğrenirken hatalar yapar, kendince bulduğu çözümlerle kabahatler işler… Bütün bu yanılgılar yaşanmadan insan olmak, yetişkin olmak, olgun olmak mümkün değildir… Zira olgunlaşma, başkalarının değil, kişinin kendi tecrübeleri ile oluşur… Çocuğun hataları anne babaları daha çok “başkalarının” yanında zorlar… Ev içinde tebessümle karşılanabilen çocuksu davranışlar, arkadaşlar, akrabalar, sosyal çevre içinde olunduğunda anne… Read More »

Ebeveyni ile bağ kuran çocuklar şımarık değil, duygusal yeterli çocuklar olur… Duygusal yeterli bir çocuk, dengeli, huzurlu ve güvenilir bir insan olur… Kim ki sevgiden mahrum kalır, huzursuz ve dengesiz davranışların sahibi olur… Birçok anne baba “ne biçim çocuk yetiştirmiş” eleştirisini duymamak için, buyurgan ebeveyn olmanın bir çözüm olduğunu düşünür… Halbuki çocuk, çocuktur… Koşar, düşer,… Read More »

Bildiği halde bildiğini bildirmemeye mütevazılık denir… Ebeveynler çocuklardan genelde daha çok bildikleri için çocuğun en çok ihtiyacı olan şey, mütevazı bir anne babasıdır… “Mükemmel” biriyle yan yana bulunan kişi hata yapmaktan korkar. Sürekli kendini diğeriyle kıyas eder, sınavda gibi hisseder. Söylediğinin çok basit olmasından çekinir, kaygılanır. Gelişemez. İnsan her davranışını yorumlayacak birinin karşısında susar, harekete… Read More »