Narsisizm tam bir duyarsızlık halidir. Kendine odaklılığın, benmerkezciliğin uç noktasıdır. Narsistik, dolayısıyla duyarsız bir ebeveyn, çocuğunun duygusal ihtiyaçlarını karşılayamaz. Ebeveyn çocuğunu duymaktan o kadar uzak ve bu duymama halinde bir sorun olmadığından o kadar emindir ki çocuğun duygusal ihtiyaçları sürekli olarak cevapsız kalır. Sürekli olarak reddedilen veya yok sayılan çocuk duygularını bastırmaya başlar. Bastırılan duygular… Read More »
Övüngen bir insan kendine o kadar odaklanmıştır ki empati duygusundan yoksundur. Kendisini eksiksiz, kusursuz bir insan olarak anlatırken çocuğuna kendini nasıl eksik ve yetersiz hissettirdiğini fark edemez. O kadar kendi içine dönmüştür, o kadar kendi duygusal ihtiyacıyla hemhal olmuştur ki bunun çocuğunun ruhunu nasıl yaraladığını göremez. Halbuki kendini dürüst bir biçimde ve açık yüreklilikle ifade… Read More »
Övüngenlik duygusal bir bozukluktur ve kökeninde yetersizlik hissi vardır. Ebeveynin övüngen tavrı çocuğun ölçme birimini gerçek dışı bir biçimde bozar. Çocuk kendi gelişim döneminin yeteneklerine sahip olsa bile kendini eksik hisseder. Bir ebeveyn kendini överek değil doğal davranarak çocuğunun duygusal gelişimine destek olabilir. Kendi yetersizliğini kapattıkça değil yetersizliğini çocuğuyla paylaştıkça çocuğun gelişmesi için alan açmış… Read More »
Çocuk bir ağaçsa, davranışları da ağacın meyveleri ve yapraklarıdır. Ağacın kökü ise çocuğun duygusal gelişimi ve o gelişime doğrudan etki eden anne babadır. Bir ağaç meccve vermezse ya da verdiği meyve beklenen kalitede değilse yapraklara ya da dallara değil, doğrudan ağacın köküne, onu besleyen damarlara bakılır. Çocuğun duygusal gelişimi bu ağacı besleyen kök ve damarları… Read More »
Bir ebeveynin kazanabileceği en üstün özellik, çocuğunun ona değer vermesidir. Çocuk değer verdiği kişiden etkilenir. Değerlilik hissinin en önemli kriteri ise itibardır. İtibar aşağıdan yukarıya doğru kazanılır, ebeveyne itibarını veren çocuktur. Çocuğun bir kişiye itibar etmesi için o kişide şu niteliklerin bulunması gerekir: Güven, emniyet ve doğallık… Çocuğa kendini güvende hissettirmeyen, çok bilen, bildiğini gösteren,… Read More »
Ebeveynlik, çocuğu hiçbir problemle karşı karşıya bırakmamak ya da karşılaşılan tüm problemleri çocuk adına çözmek değildir. Hiç problemi olmayan çocuk da başarılı bir çocuk değildir. Hiçbir problemi olmayan çocuk ya hayatı “yaşamıyor gibi” yaşıyordur ya da problemlerle yüzleşmekten kaçmıyordun. Problemden kaçan değil, onu görüp, kabullenip çözüm yolları üreten çocuk başarılı çocuktur. Bir ebeveynin çocuğuna bırakacağı… Read More »
Çocuğun duygusal yapılanmasında annenin rolü duyuların işlevsel olarak kalmasını, duyarlılığın yitirilmemesini, gelişmesini sağlamaktır. Çocuk, duygularında derinleşmeyi annesinden, annesiyle kurduğu ilişkiden edinir. Anneyle çocuğu arasındaki duygusal ilişkinin yeterliliği ve sürekliliği çocuğun duyarlılığının korunması için son derece gereklidir. Bu ilişkiden yoksun kalan çocuklar duygularını ifade ettiklerinde zarara uğramamak için duygu dünyalarının kapalı tutarlar, ikili ilişkilerde kendilerini güven… Read More »
Baba, çocuk için bir davranışın zor da olsa sürekli ve kararlı biçimde uygulanmasını sağlayan rol sahibidir. Bir evliliği sürdürebilmek için bu özellik vazgeçilmez önemdedir. Evlilikte duygusal kararlılık ve evlilik yapısını sürdürebilmek için gerekli fiziksel, maddesel, toplumsal zorluklar karşısında dayanıklılık, çocukluk yıllarında kazanılan iradeyle doğrudan ilişkilidir. Babası veya baba rolünü üstlenen biri vasıtasıyla irade kullanımını öğrenmemiş… Read More »
Anne babalar içsel bir yönelişle çocuklarını sınırsızca severler. Bu fıtri bir sevgidir. Çocuğun içindeyse böyle bir doğal yöneliş yoktur. Çocuğun sevilme ihtiyacı fıtridir ama o, sevmeyi sonradan öğrenir. Anne babanın çocuğa verdiği sevgiyle çocuğun içinde bir sevgi kabı oluşur. Bu, çocuğun sevebilme yeteneğidir. Sevilme ihtiyacı doğuşta var olsa da, sevebilmek, sonradan gelişen bir yetenektir. Çocuk… Read More »
Aşağılama hissi bir duyarsızlık halinin sonucudur. Birini aşağılamak ve aşağılanan kişinin duyduğu acıyı hissetmemek tam bir duyarsızlık halidir. Bir davranış oluşturmak için çocuğunu aşağılayan ebeveyn kendini çocuğun duyduğu acıya kapatmak zorunda kalır. Kapatamazsa bunu yapamaz zaten. Bu kapanma hali duyarsızlıktır. Çocuğa minnet duygusu hissettirmek de başka bir duyarsızlık halidir. Minnet duygusu çocuğu ezer, mahcup eder.… Read More »