Hatiften, engin gök kubbe yönünden gelen nida, o İlâhî ses buyruğunu şöyle sürdürdü: — Ey İbrahim! Sen ve senden sonra gelecek soyun, sopun kendi uşadıkları zamanlarda ahdıma daima uyacaklardır. Benim o ahdim sudur: — Aranızda her bir erkek kişi sünnet olacaktır. — Sünnet edilecek şey sünnet derisidir. — Bu, sizinle benim aramda ahdimizin bir nişanesi,… Read More »
Aradan birkaç yıl geçmişti ki, İsmail büyümüştü. Babasının kendisini ve anasını ziyaretini bekliyordu. Hz. İbrahim de geldi. Çadırlarında konukladı. Bir geceydi. Namazını kılıp Allah’ına şükreden Hz. İbrahim yatağına uzandı. Yattı… Yorgundu. Hemen uykuya daldı. Rüyasında ona bir nida geldi… Bir ses ona şöyle diyordu: — Yâ İbrahim! Allah sana çok sevdiğin oğlun İsmail’i kurban… Read More »
Hz. İbrahim, ertesi yıl evlâdının ve karısı Hâcer’in Mekke’de ziyaretine koştu. Birlikte geldikleri yollardan geçti. Nihayet oğlunu ve karısını bıraktığı yere geldi. Dağlar, o dağlardı. Vâdî, o vâdî idi. Ama, burada birçok çadırlar vardı. Ve yığınlarla insan bir aşağı bir yukarı dolaşıyordu. Şaşırdı kaldı Hazret-i İbrahim! — Acaba yolu mu şaşırdım? diye düşündü. Yanlış… Read More »
Bu sırada İsmail hâlâ ayağının topuğu ile kumları eşeliyordu. Hâcer, gözlerini çocuğuna dikmişti ki, gördüğü bir mucizeden yüreği hopladı. İçini birdenbire bir sevinç sardı. Çünkü, oğlu İsmail, yerde yatarken ayağı ile kumları dağıtmış, oradan bir su fıskiyesi fışkırmıştı. Bir kaynak vardı şimdi karşısında! Hâcer koştu. Kaynak suyunun yanma geldi. Suyun dağılıp kumlar arasında kaybolmaması… Read More »
Engin kum çöllerine açılan bu dar vadide kalan İsmail ile anneciği Hâcer, bir kaç gün içinde yiyeceklerini ve içeceklerini yeyip bitirdiler. Zavallı ana sağa koştu, su yoktur. Sola koştu, yiyecek bulamadı. Çocuğunu emzirmek istedi. Sütleri de kesilmişti. İsmail de susamıştı. Acıkmıştı hem de; bırakıldığı kumlar üstünde hıçkırıp duruyordu. Hâcer: — Çocuğumun yanına ben şimdi… Read More »
Gene karı, koca ve çocukları yollara düştüler. Bir-i şeba’dan ayrıldılar. Güneye, doğru ilerlediler. Günler geçti. Sabahlar birbirini kovaladı. Kazıl akşamlar, karanlık geceler geldi, geçti. En sonunda bir gün Hicaz topraklarına geldiler. Geçtikleri köylerden azık torbasını azıkla, su tulumunu su ile dolduruyorlardı. Hicaz’da da birkaç gün yol yürüdüler. Hafiften gelen bir ses: — Burada dur!… Read More »
Bu sırada Yüce Allah’tan ona bir vahiy geldi. — Verdiğin karar yerindedir İbrahim? Oğlunun istenilmemesi senin gücüne gitmesin. Karın Sârâ’nın sana söylediği sözlerin hepsini dinle. Çünkü senin neslin doğacak oğlun İs- hak ile anılacaktır. Hâcer’in oğlunu da, İsmail’i de senin zürriyetinden olduğu için bir millet haline getireceğim. Yolunu sana Cebrail gösterecektir. Hz. İbrahim, bu… Read More »
Hâcer’in yaralarının iyileşmesinden birkaç gün sonraydı. Artık çadırlar arasında gene dolaşmaya başlamıştı… Fakat kalbi hüzünlü idi… Geleceğinden korkuyordu. Acaba daha neler yapacaktı bu kısır kadın kendisine? İsmail, artık çadırlar dışında emekliyor, yürüyordu. Düşe kalka yürüdü, yürüdü… Sârâ’nın çadırı önüne geldi… Sârâ, çadırının içinde sedirine yaslanmıştı. Birden çadırın perdesi açıldı. Hz. İbrahim, oynarken bulduğu İsmail’i kucaklamış,… Read More »
Ama kutlu ve mutlu olmayan bir kadın vardı. O da Sârâ idi. Sârâ, İsmail büyüdükçe kısırlığının ateşi başına vuruyordu. Hani İsmail’i sevecekti? Hani İsmail’e bakacaktı? Onlar, boş sözler, boş avutmalar imiş meğer! Şimdi Sârâ, Hâcer’e karşı küskün bir yüz takınmıştı. Genç annenin en küçük hareketlerine kızıyordu. Ona hakaret ediyordu. Bir gün de: — Al… Read More »
Yüce Allah onun duasını kabul etti ve ona nur topu gibi bir erkek evlâd bahşetti. Sârâ da büyük bir sevinç içinde Hâcer’in lohusa çadırına koştu. İşte karşısında nur topu gibi bir erkek çocuk: — Viyak… Viyak! bağırarak duruyordu. Hâcer, onu bir oğlak derisine sarmıştı. Hâcer: — Anne, oğul birkaç saat sonra kendimize gelince yine… Read More »