Ebeveynlik, çocuğu hiçbir problemle karşı karşıya bırakmamak ya da karşılaşılan tüm problemleri çocuk adına çözmek değildir. Hiç problemi olmayan çocuk da başarılı bir çocuk değildir. Hiçbir problemi olmayan çocuk ya hayatı “yaşamıyor gibi” yaşıyordur ya da problemlerle yüzleşmekten kaçmıyordun. Problemden kaçan değil, onu görüp, kabullenip çözüm yolları üreten çocuk başarılı çocuktur. Bir ebeveynin çocuğuna bırakacağı… Read More »
Bütün çocukların sevgiye ihtiyacı vardır ama hiçbir çocuğun abartılmış sevgiye ihtiyacı yoktur. Abartılı sevgiye alıştırılan çocuktan sevgiyi kesmeye çalışmak işi çatışmaya çevirir. Ebeveynler çocuklarının doğal ihtiyaçlarını doğal bir şekilde karşıladıkça çocuklarının sakin ve dingin bir hale büründüğünü görürler. Abartılmış ebeveynlikten kaynaklanan duygular çocuğa fayda vermez, çatışmayı artırır. Pedagojide temel kural çocuğun ihtiyaçlarını vaktinde ve yeterince… Read More »
Bir ebeveynin kazanabileceği en üstün özellik, çocuğunun ona değer vermesidir. Çocuk değer verdiği kişiden etkilenir. Değerlilik hissinin en önemli kriteri ise itibardır. İtibar aşağıdan yukarıya doğru kazanılır, ebeveyne itibarını veren çocuktur. Çocuğun bir kişiye itibar etmesi için o kişide şu niteliklerin bulunması gerekir: Güven, emniyet ve doğallık… Çocuğa kendini güvende hissettirmeyen, çok bilen, bildiğini gösteren,… Read More »
Bildiği halde bildiğini bildirmemeye mütevazılık denir… Ebeveynler çocuklardan genelde daha çok bildikleri için çocuğun en çok ihtiyacı olan şey, mütevazı bir anne babasıdır… “Mükemmel” biriyle yan yana bulunan kişi hata yapmaktan korkar. Sürekli kendini diğeriyle kıyas eder, sınavda gibi hisseder. Söylediğinin çok basit olmasından çekinir, kaygılanır. Gelişemez. İnsan her davranışını yorumlayacak birinin karşısında susar, harekete… Read More »
Çocuk bir ağaçsa, davranışları da ağacın meyveleri ve yapraklarıdır. Ağacın kökü ise çocuğun duygusal gelişimi ve o gelişime doğrudan etki eden anne babadır. Bir ağaç meccve vermezse ya da verdiği meyve beklenen kalitede değilse yapraklara ya da dallara değil, doğrudan ağacın köküne, onu besleyen damarlara bakılır. Çocuğun duygusal gelişimi bu ağacı besleyen kök ve damarları… Read More »
Ebeveyni ile bağ kuran çocuklar şımarık değil, duygusal yeterli çocuklar olur… Duygusal yeterli bir çocuk, dengeli, huzurlu ve güvenilir bir insan olur… Kim ki sevgiden mahrum kalır, huzursuz ve dengesiz davranışların sahibi olur… Birçok anne baba “ne biçim çocuk yetiştirmiş” eleştirisini duymamak için, buyurgan ebeveyn olmanın bir çözüm olduğunu düşünür… Halbuki çocuk, çocuktur… Koşar, düşer,… Read More »
Çocuk hayatı yaşayarak öğrenir… Öğrenirken hatalar yapar, kendince bulduğu çözümlerle kabahatler işler… Bütün bu yanılgılar yaşanmadan insan olmak, yetişkin olmak, olgun olmak mümkün değildir… Zira olgunlaşma, başkalarının değil, kişinin kendi tecrübeleri ile oluşur… Çocuğun hataları anne babaları daha çok “başkalarının” yanında zorlar… Ev içinde tebessümle karşılanabilen çocuksu davranışlar, arkadaşlar, akrabalar, sosyal çevre içinde olunduğunda anne… Read More »
Doğuştan itibaren var olan bir histir bu… Bu his sayesinde insanlar, toplumsal olarak kabul görmeyen davranışlardan uzak durur… Sosyal yaşama uyum yeteneğine erişir… Mahcubiyet hissini yitirmiş birey, temel insani değerleri gereksiz bulur, insan ilişkilerinde “empati” duygusunu yitirir… Mahcubiyet hissinin yitirilmesi duyarsızlığa sebep olduğu gibi, bu konuda aşırı hassasiyet de kişinin kendi gibi olmak yerine, kendisinden… Read More »
Bencillik, “ben’ciliktir… “kendi’ncilik… kendini tercih etme… Hiçbir ebeveyn yoktur ki, çocuğu ile girdiği bir çıkar çatışmasında kendini tercih etsin… Anne babalar, kendi yemez çocuğuna yedirir… kendi giymez çocuğuna giydirir… “Ben”ci bir anne baba düşünmek garip gelir insana… Ancak birçok anne baba “benmerkezci” bir eğilim içindedir de farkında bile değildir… Benmerkezcilik; kişinin, olayları kendinden yola çıkarak… Read More »
Benmerkezci bir ebeveynin çocuğuna yönelişinin zemininde kendi yoksunlukları vardır. Böylesi anne babalar, kendi içlerinde “duygusal hazır oldukları” zaman çocuklarına sevgi gösterisinde bulunurlar… Çocuklarının sevgiye ihtiyacı olduğu zamanlarda değil. Çocuklarından yola çıkarak değil, kendi içlerinden geldiğince ebeveynlik yaparlar… Çocukla empati kurulmadan yapılan ebeveynlik, içinde birçok yanılgı barındırır… Benmerkezci ebeveynler, çocuklarıyla kendi çocukluklarını karıştırırlar… Onun üzülmesini kendi… Read More »