Bencillik, “ben’ciliktir… “kendi’ncilik… kendini tercih etme… Hiçbir ebeveyn yoktur ki, çocuğu ile girdiği bir çıkar çatışmasında kendini tercih etsin… Anne babalar, kendi yemez çocuğuna yedirir… kendi giymez çocuğuna giydirir… “Ben”ci bir anne baba düşünmek garip gelir insana… Ancak birçok anne baba “benmerkezci” bir eğilim içindedir de farkında bile değildir… Benmerkezcilik; kişinin, olayları kendinden yola çıkarak… Read More »
Benmerkezci bir ebeveynin çocuğuna yönelişinin zemininde kendi yoksunlukları vardır. Böylesi anne babalar, kendi içlerinde “duygusal hazır oldukları” zaman çocuklarına sevgi gösterisinde bulunurlar… Çocuklarının sevgiye ihtiyacı olduğu zamanlarda değil. Çocuklarından yola çıkarak değil, kendi içlerinden geldiğince ebeveynlik yaparlar… Çocukla empati kurulmadan yapılan ebeveynlik, içinde birçok yanılgı barındırır… Benmerkezci ebeveynler, çocuklarıyla kendi çocukluklarını karıştırırlar… Onun üzülmesini kendi… Read More »
Benmerkezci anne babaların çocuklarıyla ilişkisi çocukları kendilerine tâbi olduğu sürece yolunda gider. Benmerkezci ebeveyn çocuğuna söz geçirebildiği kadar kaygılarından sıyrılır ve rahat nefes alır… Çocuk anne babasının duygularına karşılık vermek yerine kendi duygularını, kendi mizacını ortaya koymaya başladığında anne baba kaygıya kapılır… Çocuğunun yoldan çıktığı, artık kendisini dinlemeyeceği korkusunu yaşar… Bu da bir ebeveynlik yanılgısıdır.… Read More »
Çocuk, varoluşuna izin verildikçe hayatı tanır… Çocukluk yılları, denemek… yanılmak… düşmek… kalkmak yıllarıdır… Çocuk denedikçe, yanılgısını gördükçe ve ebeveyni buna hoşgörüyle izin verdikçe gelişimini sürdürür… Bazı ebeveynler çocuklarının hiç hata yapmasını istemezler… Hep doğru sözlü, hep akıllı uslu, hep hayal ettikleri gibi biri olmasını isterler… Oysa çocuğun gelişimi, yapabildiğiyle yapabileceği arasındaki mücadeleden ibarettir. Bu mücadele… Read More »
Gelişim birbiri içine girmiş halkalardan oluşur. Çocuk, her yaş dönemi geldiğinde bir önceki yaş döneminin sınırlarını aşmak ister. Her gelişim döneminde çocuğun içinde yeni heyecanlar ortaya çıkar. Yeni olan her şey çocukta merak uyandırır. Merak sahibi çocuk, merak ettiği şeyi kendisi de yapabileceğine inanırsa heves başlar… Çocuğun bir işi başarmak için duyduğu heves, o işi… Read More »
Çocukluk yılları duyguların denetlendiği değil, özgürce genişlediği yıllardır… Duygularında ne kadar özgür olursa bir çocuk, davranışlarında da o denli disiplinli olmaya doğru ilerler… Çocuğa duygularını yaşama fırsatı verilmiyor, gülse eleştiriliyor, ağlasa susturuluyorsa, böylesi çocuklar içe değil, dışa odaklı olurlar… Kendilerini dinlemek yerine, dışarıdan gelen yönlendirmelere ayak uydurmaya gayret ederler… Bu, çocuk için acınası bir durumdur…… Read More »
Aşağılama hissi bir duyarsızlık halinin sonucudur. Birini aşağılamak ve aşağılanan kişinin duyduğu acıyı hissetmemek tam bir duyarsızlık halidir. Bir davranış oluşturmak için çocuğunu aşağılayan ebeveyn kendini çocuğun duyduğu acıya kapatmak zorunda kalır. Kapatamazsa bunu yapamaz zaten. Bu kapanma hali duyarsızlıktır. Çocuğa minnet duygusu hissettirmek de başka bir duyarsızlık halidir. Minnet duygusu çocuğu ezer, mahcup eder.… Read More »
Anne babalar içsel bir yönelişle çocuklarını sınırsızca severler. Bu fıtri bir sevgidir. Çocuğun içindeyse böyle bir doğal yöneliş yoktur. Çocuğun sevilme ihtiyacı fıtridir ama o, sevmeyi sonradan öğrenir. Anne babanın çocuğa verdiği sevgiyle çocuğun içinde bir sevgi kabı oluşur. Bu, çocuğun sevebilme yeteneğidir. Sevilme ihtiyacı doğuşta var olsa da, sevebilmek, sonradan gelişen bir yetenektir. Çocuk… Read More »
İnsan sürekli bir var olma çabası içindedir. Çocuğun yönelişlerini fark etmek ve bu yönelişe uygun rehberlik yapmak, onun için en ideal” hayatı hazırlayacak koşulları sunmaktan daha kıymetlidir. Çocuğun her şeyden önce kendi olabilme yeteneğini geliştirmesi gerekir. Bu yeteneğin gelişmesi için elverişli koşulları oluşturmak, çocuğun kendisi olmasına izin vermek ebeveynin yapabileceği en güzel iştir. Çocuğun içsel… Read More »
Baba, çocuk için bir davranışın zor da olsa sürekli ve kararlı biçimde uygulanmasını sağlayan rol sahibidir. Bir evliliği sürdürebilmek için bu özellik vazgeçilmez önemdedir. Evlilikte duygusal kararlılık ve evlilik yapısını sürdürebilmek için gerekli fiziksel, maddesel, toplumsal zorluklar karşısında dayanıklılık, çocukluk yıllarında kazanılan iradeyle doğrudan ilişkilidir. Babası veya baba rolünü üstlenen biri vasıtasıyla irade kullanımını öğrenmemiş… Read More »