Çocuk için bir an’ı güzel kılan şey o an’ın birlikte yaşanmış olmasıdır… O an ı yaşamaya sürüklenmiş olması değil. Çocukla yapılacak bir şeye karar verirken, çocuk da yapılacak işte söz sahibi olmak ister… Yapmak zorunda bırakılmak değil, karar alma sürecine katılmak ister. Başkasının götürdüğü bir yere değil, kendi seçtiği yere gitmek ister. İnsan ancak kendinin… Read More »
Doğal ebeveyn, sekine ile yaşanarak elde edilen bir yetenektir.. Sekine, yavaşlık, sakinlik, içsel derinlik elde etme becerisidir… Anne babalar, kendi içlerinde derinleşebildikleri kadar çocuklarıyla içsel bir buluşma yaşarlar… Çocuğu ile içsel buluşma yaşayan anne babalar ebeveynlikten keyif alır… Böylesi ebeveynlerdir ancak çocuklarının çocukluk dönemlerine “şahitlik” edebilenler… Ve böylesi ebeveynler için çocukla baş etme çabası değil,… Read More »
Ebeveyn olabilmenin en zor yanı, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bildiği halde çocukların yaptıkları hatalara müdahale etmeden onları tebessümle seyredebilmektir. Çocuğun doğru ve yanlışa dair bilgisi sınırlıdır. Sadece elinde tuttuğu bilgilerden yola çıkarak davranır, var oluşunu sürdürür çocuklar… Gelişiminin doğal bir parçası olarak da hatalar yapar. Hata yapmak, bir kusur değil, yanlış yapıldığında ne olacağına… Read More »
Çocuk normal bir ruhla dünyaya gelir… Çocuğun anormal olduğunu düşünmek, onun erken yaşta terbiye edilmesi için tedbir alınması gerektiği yanılgısını oluşturur… Halbuki, çocuğun tek eksikliği yaşama dair tecrübeleridir… Ebeveynin yapması gereken şey de çocuğa henüz yabancısı olduğu yaşam hakkında rehberlik etmektir… Doğru rehberlik, ancak ihtiyaç anında sunulan yardımla mümkündür… Henüz çocuğun ihtiyacı oluşmadan sunulan yardımlar,… Read More »
Değersizlik duygusu içindeki kişinin en büyük uğraşı değer görme çabasıdır. Değer görme arayışı, değerli bir kişiden takdir bekleme yanılgısını oluşturduğu gibi, bazen de, karşıdaki kişinin değerini düşürerek kendini değerli hissetme yanılgısını körükler… Böylesi ebeveynler, kendilerini çocuklarıyla kıyaslar, kendi çocukluk yıllarında ne kadar başarılı, ne kadar tertipli düzenli, ne kadar azimli ve çalışkan olduklarını vurgularlar… “Ben… Read More »
Çocuk yetiştirmek bir davranış değiştirme eğitimi değildir. Çocuğun duygusal olgunluk seviyesine erişmesine, duygusal yapılanmasının zarara uğramamasına, kendi gibi olabilmesine imkân oluşturmaktır. Sadece davranışa odaklanan anne babalar cezayla sonuç aldıklarını düşünürler. Oysa ceza alan çocuğun kaybettiği duygular kazandığı davranıştan çok daha dramatiktir. Ödül ya da cezayla davranış değiştirmek pratik bir çözüm olarak görünebilir. Ancak her davranış… Read More »
Bastırılmış duygular insanı ancak belli bir yere kadar götürebilir. Bastırılan duyguların içeride oluşturduğu patlama ve gerginlikler bir süre sonra kişiyi agresif hale getirir. Ya da artık dışarıda yeneceği bir şey olmadığını fark eden kişi kendi kendine hırçınlaşarak depresif olmaya başlar. Duygularını yaşaması engellenen çocuk, kendisini ifade eden eylemlerden uzaklaştığı için sürekli duygularına baskı yapmak zorunda… Read More »
Bir insana yapılabilecek en ağır aşağılama, varlığını değersiz kılmak ve yok saymaktır. Kendisine küsülen çocuk varlığının değer görmediğini ve yok sayıldığını hisseder. Bir kişinin varlığının yok edilmesi, onun duygularının, düşüncelerinin, hedeflerinin, seçimlerinin, her şeyinin yok edilmesi anlamına gelir. Kendisine küsüldüğünde geçici de olsa ebeveyniyle bağının koptuğunu hisseden çocuk başa çıkılması çok zor bir durumla karşı… Read More »
Çocuk ancak bir davranışın yanlış olduğunu anlarsa o davranıştan kaçınır… Ceza, hata yapan kişinin dikkatini hatalı davranıştan uzaklaştırıp kendisine hissettirilen hoşnutsuzluğa odaklar. Ceza alan kişi artık ne yaptığı üzerine değil kendisine ne hissettirildiği üzerine düşünüyordur. “Nasıl olsa yaptığımın karşılığını aldım” düşüncesiyle aynı şeyi yeniden yapabilecek hale gelir böylelikle. Oysa insanın içinde bir davranışın yanlış olduğu… Read More »
Değerlilik duygusu çabuk yara alan bir duygudur. İki kişinin bir arada bulunduğu bir durumda, kişilerden birini ödüllendirmek ikisine verilen değer konusundaki eşitliği bozar. Diğeriyle eşitliğini kaybeden kişi kendini değersiz hisseder. Bir arkadaş grubu içinde çocuklardan birini öne çıkarmak diğer çocuklara kendilerini önemsiz hissettirir. Bir öğretmen, öğrencilerinden birini tercih ederse diğerleri tercih edilmemiş olmanın acısını duyarlar.