Hz. Yakub yoluna devam ediyordu. Çöllere varıyor, o çölleri de aşıyordu. Bir sabah bir vahada durdu. Gözlerine, gökyüzünden birtakım kanatlı yaratıklar göründü. Yarabbim, bunlar nedir? diye sordu. Kendisine Hatiften gelen bir nida: — Bunlar, babanın Allah’ının melekleridir! diye cevap verdi. Hz. Yakub onlarla görüştü. Büyük bir ordu kadar çoktu bu melekler. Hz. Yakub:… Read More »
Lâban’ın sürüleri düz beyaz doğurmadığı için günden güne eksilmekteydi. Hele koyunlar zayıf bulunduğu zaman, Hz. Yakub bu çubukları su yalaklarına koymazdı. O zaman doğan zayıf koyunları dayısının sürüsüne katardı. Ama sürü bol ot zamanında yiyip kuvvetli dunca yine bu çubukları onların su yalaklarına yerleştirir, sürüde renekli kuzular doğar, onları da kendi sürülerine katardı. Hz. Yakub,… Read More »
Ad kavmine peygamber gelen Hûd, oğlu Faleg’in erginlik çağma geldiğini görüyordu. Babası onu karşısına aldı. Onunla andlaşarak: — Ey oğul! dedi. Bana peygamberlik büyük atamız Nuh’dan geldi. En büyük atamız Adem’dir. Sen de iyi soydan, iyi bir kadınla evlen, sen de bundan sonra Resul sülâlesini sürdüreceksin. Adem babamızdan kalma bir sandık, bir emanet var bende.… Read More »
Hz. Yakub, sürüsünü arttırıp çoğaltmak için çareler aramaya başladı. Bir gün taze kavak, badem ve çınar ağaçlarının dallarını kesti. Bu dalların budaklarını keserek dümdüz çubuk haline getirdi. Sonra çubukların üzerindeki ince kabuğa bıçağının ucu ile çizgiler vurdu. Bu kabukları soydu. Alttan çubuğun bembeyaz rengi görüldü. Bu ak çubukları aldı. Sürülerin pınara gelince su içecekleri… Read More »
Hz. Yusuf doğduktan sonra Yakub kendi kendisine: — Artık sevdiğim kadından da bir evlât, bir oğula kavuştum, dedi. Bundan sonra baba diyarına dönme zamanı gelmiştir. Yirmi bir yıldır buradayım!.. Böyle düşünerek kalktı. Dayısı Lâban’m yanma gitti: — Dayı! dedi. Artık babamın yurduna dönmek için bana izin ver! Oz evime gideyim. Hem de karılarımı… Read More »
Lea’nın ilk çocuğu Ruben bir gün kırlara çıkmıştı. Buğday biçme limanıydı. Her yerde hasat yapılıyordu. Tarlada ekşi nar buldu. Butu aldı. Annesi Lea’ya götürdü. Rahel de narı görünce: — Abla! dedi. Oğlun Ruben’in narından bana da ver. Lea da: — Ey gözü doymaz, kız kardeş! Kocamı benden aldığın az geldi de : kumun narını… Read More »
Rahel, bu çocuğun adım Dan koydu. Dan, dâvayı gören manasındaydı. Bilha’nın da döl torbası pek bereketliydi. Arkadan bir çocuğa daha gebe kaldı. Yakub’a bir oğul daha doğurdu. Rahel: — Ablamla çok büyük bir güreş yaptım. Hem de onu yendim! dedi ve çocuğunun adını (Neftalı = Göreşim) koydu. Lea ise 4 çocuk doğurduktan sonra artık… Read More »
Yüce Allah, Yakub’un çok sevgili karısının bu feryat ve hıçkırıklarını duydu. Onun kapalı kalan rahmini açtı. Yakub’la yattığı gecesinden sonra bir çocuğa gebe kaldı. Ve günü gelince bir oğlan çocuğu dünyaya getirdi. Ellerini açtı: — Allah, benim yüzümdeki evlât eksikliğinden doğan utanmayı, fakir olmayı artık sevince tebdil etti. Onu kaldırdı. Rabbim bana başka bir oğul… Read More »
Hz. Yakub, ikinci karısı ve Lea’nın kızkardeşi güzel Rahel’le büyük aşk saatleri geçirmesine rağmen Allah bu sevgili karısına bir evlâd bile vermiyordu. Oysa ablası vızır vızır çocuk doğurmuştu. Rahel: — Yakub’dan benim çocuğum olmuyor! diye düşündü. Bir gece ona: — Kıskanıyorum. Ablamın dört çocuk doğurmasını kıskanıyorum. Yakub! Bana bir evlâd ver! Yoksa kendimi öldürürüm… Read More »
Yakub, sabahleyin erkenden yattığı yerden kalktı. Başının altına koyduğu taşı aldı. Onu kutsal saydı. Onu bir direk gibi dikti. En üstüne zeytinyağı döktü. Bu yerin adını “Allah’ın evi” diye adlandırdı. Lûz adı unutuldu. — Eğer Yüce Rab benimle beraber olursa, beni yolda koruyarak, bana yemek için ekmek ve giymek için de elbise verirse benim… Read More »