Abdurrahman bin Avf (R. Anh) şöyle nakletmiştir: — Zen Bedir’de cenk ederken Ansar’dan iki civanın ortasmdaydım. «Ne olaydı iş gören iki pehlivanın ortasında olsaydım!» dedim. O iki civan bana: — «Ey amca, Ebû Cehil’i bilir misin?» dediler. — Ben: — «Evet, biliyorum!» dedim. Onu neyleyeceksiniz. Cevap verdiler: — «İşittik ki Resûlullah (S.A.V.)’e çok… Read More »
Nuh (A.S.)’a gelince, O’nun kavmi Ehl-i Teşbih — Allah’ı bir şeye benzetme ehli olup putlara taptılar. Hak Teâlâ Hazretleri, Nuh (A.S.)’ı onları din yoluna çağırmak için gönderdi. O da kavmini Allah’ı tasdike ve O’nu tenzihe davet etti. Hak Celle ve Alâ Hazretleri zatında, sıfatlarında, efâlinde (işlerinde) her suretten ve bir şeye benzetişten, teşbih olunmaktan tenzih… Read More »
Müslümanlarla, yani Allah’ın BİR’liğine inananlarla Allah’a ortak koşanlar cenge başlayıp biribirinin üzerine hamle edince Asım bin Ebî Avf-ı Sehemî Kureyş saflarında bir sırtlan haline gelmişti. Yüksek bir sesle: — «Ey Kureyş topluluğu!» diye haykırdı. Akrabalığımızı kesen ve topluluğumuzu dağıtan kimseden intikam almayınca cenkten el çekmeyin. Eğer o kişi kurtulursa ben kurtulmayayım. Ya onu… Read More »
İdris (A.S.) göklere çıktığı ve Meleklere ve mücerret ruhlara karıştığı zaman kendisi on altı yıl yememiş ve içmemiş ve uyumamıştı. Allah’ın mukaddes makamında Nûh (A.S.)’m üzerine tekaddüm etti. Böyle olunca, Nûh (A.S.)’ın hakikati ve ruhu Allahü Teâlâ’nın Zat ismi nurundandır ki, o da müteal ismidir. Böylece Hazret-i Allah, O’na yüce mekân verdi. Hak Celle ve… Read More »
Müslümanların Bedire doğru Medine’den çıkmasından sonra iki müşrik de arkalarından çıkmıştı. Bunlardan birisi Hubeyb bin Yesaf ve öteki Kays bin Muhavves adında iki kişi idi ki şecaatleriyle ün salmışlardı. Bir yerde Müslüman ordusuna yetiştiler. Hubeyb, yüzüne tolgasını çekmişti. Fakat, Hazret-i Muhammed (S.A.V.), onu, tolgasının altından tanıdı Muaz oğlu Saad önünde gidiyordu. Ona: —… Read More »
Şît (A.S.), babası Âdem (A.S.)’a Allah’ın bir hediyesi olduğu saman yüzce tıpkı Âdem (A.S.)’a benzerdi. Şît (A.S.)’m da hakikati ve ruhu Allahü Teâlâ’nın zatî isminin nurundandır ki, o isim MELİK’tir. Bundan ötürüdür ki, Şît (A.S.) babasından sonra âleme, dünyaya sahip ve Mâlik oldu. Şît (A.S.)’ın aklı ve kalbi ise, Hak Teâlâ’nın sıfat isimlerinin nurundandır ki… Read More »
Kâfir Kureyş halkından bir topluluk bol bol mallarla Şam yönlerine doğru yol almıştı. Başkanları Ebû Süfyan’dı. Bu haberi alan Hazret-i Muhammed (S.A.V.) Muhacirinden bir bölük kimseyi onlara cenk için gönderdi ise de kervan geçip gitmişti. Gidenler Medineye döndüler. O zaman Hz. Muhammed (S.A.V.) kendi kendine: — Küfür ehline hüsran vermenin yolu yoktur, o… Read More »
Enbiyâ (A.S.)’ın Tertibi Ey Ârifibillâh, ey Muhakkıkunefîllâh olanlar, ey Allah’ın marifetine erenler, ey velîler! Ve ey İlâhî sırlan öğrenmek isteyenler! Şunu iyi biliniz ki, bu kitabın içinde bütün hakikî ilimlerin, Esmâ-i İlâhiye (İlâhî isimler) bilgisinin aslını bildirdim. Zira, Hak Teâlâ Hazretleri kemale ermiş kimselere bu ilmi gerek hâs ve gerek umumî faziletle açtı. Allahü Teâlâ… Read More »
Ebu Saîdil Hudrî (R. Anh) şöyle der: — İsâ (A.S.) çok kere aba giyerdi. Ağaç yapraklarından yapılmıştı bu aba. Bir kere altmış gün ağzına lokma atmadı, hiçbir şey yemedi. Hatırına, ekmek, bir kerecik geldi. Ondan da ibadet etmekten lezzetini bulamadı. Anası, İsa (A.S.)’ı okula verdi. Hocası dedi ki: — Bismillah de! — Mânâsı… Read More »
Birgün Zekeriyâ (A.S.) Yahudilerden kaçtı. Yahudiler de onun ardına düştüler. Ona yaklaştıkları zaman Zekeriyâ (A.S.) yolda bir ağaç gördü, ona: — Beni gizle! dedi. O ağaç da yarıldı. Zekeriyâ (A.S.) içine girdi, gizlendi. Ama eteğinin ucu dışarda kalmış, gizlenmemişti. O Yahudi¬ler geldiler, onu bulmadılar. Fakat Şeytan onlara: — Bu ağaca girdi! dedi.… Read More »