Değersizlik duygusu içindeki kişinin en büyük uğraşı değer görme çabasıdır. Değer görme arayışı, değerli bir kişiden takdir bekleme yanılgısını oluşturduğu gibi, bazen de, karşıdaki kişinin değerini düşürerek kendini değerli hissetme yanılgısını körükler… Böylesi ebeveynler, kendilerini çocuklarıyla kıyaslar, kendi çocukluk yıllarında ne kadar başarılı, ne kadar tertipli düzenli, ne kadar azimli ve çalışkan olduklarını vurgularlar… “Ben… Read More »
Çocuk normal bir ruhla dünyaya gelir… Çocuğun anormal olduğunu düşünmek, onun erken yaşta terbiye edilmesi için tedbir alınması gerektiği yanılgısını oluşturur… Halbuki, çocuğun tek eksikliği yaşama dair tecrübeleridir… Ebeveynin yapması gereken şey de çocuğa henüz yabancısı olduğu yaşam hakkında rehberlik etmektir… Doğru rehberlik, ancak ihtiyaç anında sunulan yardımla mümkündür… Henüz çocuğun ihtiyacı oluşmadan sunulan yardımlar,… Read More »
Ebeveyn olabilmenin en zor yanı, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bildiği halde çocukların yaptıkları hatalara müdahale etmeden onları tebessümle seyredebilmektir. Çocuğun doğru ve yanlışa dair bilgisi sınırlıdır. Sadece elinde tuttuğu bilgilerden yola çıkarak davranır, var oluşunu sürdürür çocuklar… Gelişiminin doğal bir parçası olarak da hatalar yapar. Hata yapmak, bir kusur değil, yanlış yapıldığında ne olacağına… Read More »
Doğal ebeveyn, sekine ile yaşanarak elde edilen bir yetenektir.. Sekine, yavaşlık, sakinlik, içsel derinlik elde etme becerisidir… Anne babalar, kendi içlerinde derinleşebildikleri kadar çocuklarıyla içsel bir buluşma yaşarlar… Çocuğu ile içsel buluşma yaşayan anne babalar ebeveynlikten keyif alır… Böylesi ebeveynlerdir ancak çocuklarının çocukluk dönemlerine “şahitlik” edebilenler… Ve böylesi ebeveynler için çocukla baş etme çabası değil,… Read More »
Çocuk için bir an’ı güzel kılan şey o an’ın birlikte yaşanmış olmasıdır… O an ı yaşamaya sürüklenmiş olması değil. Çocukla yapılacak bir şeye karar verirken, çocuk da yapılacak işte söz sahibi olmak ister… Yapmak zorunda bırakılmak değil, karar alma sürecine katılmak ister. Başkasının götürdüğü bir yere değil, kendi seçtiği yere gitmek ister. İnsan ancak kendinin… Read More »
Doğal ebeveynler çocuklarını koşulsuz severler. “Sen beni sevmesen de ben seni seviyorum” diyebilirler. Her türlü kaygıdan uzak bir biçimde koşulsuzca çocuklarına tebessüm edebilirler. Çocuk, anne babasının kendisine duyduğu sevginin her koşulda devam ettiğini fark ederse duygusal gelişimini sürdürebilir. Çocuklar bazen ebeveynlerine küserler, kızarlar. Henüz problem çözme yetenekleri yeterince gelişmemiş olduğu için tepkilerini yanlış biçimde ortaya… Read More »
Çocuğun benliği eşyaya dokunabildiği, eşyanın işlevlerini öğrenebildiği kadar güçlenir. Eşyalar arasındaki ilişkiyi, eşyayla olaylar arasındaki bağı çözdükçe zihinsel gelişimi hızlanır. Eşyayı farklı duyularla kavradıkça duyusal gelişimi sürer. Bir tek eşyayla uzunca zaman geçirdikçe onunla duygusal bir bağ kurar. Ve eşyanın ruhuna erişir çocuk… Eşyaya nüfuz edebilen çocuk güçlü bir ruha sahip olur. Eşyaya nüfuz edebilmek… Read More »
Çocukluğun en önemli özelliklerinden biri dikkatin dağınık olmasıdır. Çocuğun dikkati algı sahasına giren her nesneyi fark etmek üzere kurgulanmıştır. Bu, gelişimin doğal bir parçasıdır. Çocuğun ilgisinin her şeye odaklanması lazım ki yaşamı tanıyabilsin. Özellikle ilk yedi yaşta merak, çocuğun en önemli öğrenme motivasyonudur. Merak duygusu çocuğun yeniye ilgi duymasını da beraberinde getirir… Yetişkinin üstün özelliği,… Read More »
Hatıraların çağrışımını sağlayan davranışlar değil duygulardır. Çocuklar büyüyüp yetişkin olduklarında, anne babaları ile yaşadıkları olumsuzlukların nedenini tam hatırlayamayabilirler… Kendilerine hangi sözlerin neden söylendiğini de unutmuş olabilirler… Ancak o sırada ne yaşadıklarını, ne hissettiklerini bütün bir ömür boyunca unutmazlar… Ebeveynlerin çocuklarına söyledikleri kelimeler değil, yaşattıkları duygular unutulmaz… Bu ister olumlu, ister olumsuz duygular olsun… Çocukla iletişim… Read More »
Çocuk şiddete uğradıkça değersizlik hissetmeye başlar. Değersizlik ağır bir yüktür… Çocuk bu yükten kurtulmak için sevimlice davranmak için çaba harcar… Kendini sevdirmek için zıplar, aşırı güler, koşar, hayvan taklidi yapar. Bu davranışlarla kendini sevdireceğini zannederek hayali bir dünya içinde garip davranışlar sergiler… Bu acınası bir çocukluk halidir. Yılışık davranış sergileyen çocuğa kızıp onun değersizliğine değersizlik… Read More »