Erkek, kadının kendi kendisini boşama hakkını ona nikâh esnasında verebileceği gibi, daha sonra da verebilir. Buna fıkıh dilinde “tefviz” denir. Bu esnada boşamanın şekil ve sayısını belirtir. Kadın da tespit edilen şartlara göre bu hakkını isterse kullanabilir.
Gerektiğinde başvurulabilecek olan boşama hakkını İslâmiyet erkeğe vermiştir. Normal hallerde bu hakkı ancak erkek kullanabilir. Eğer kadın da aynı hakka sahip olsaydı, yaratılışı icabı hataya düşebilirdi. Çünkü kadında his ve heyecan hâkimdir. Çok kere arzu ve isteklerine mağlup olarak söz ve hareketlerinde acele eder. Bazen iradesini kontrol altına almadan karar verebilir.
Erkek ise, kadına nisbeten hislerine daha hâkim, irade ve kararlarında daha isabetlidir. Basit bir kızgınlık eseri olarak yetkisini hemen kullanmaz. İyice düşünüp taşındıktan sonra karar safhasına varır.
Ayrıca türlü masraflara girerek aile yuvasını kuran erkektir. Ailenin refah ve huzuruna çalışma, hanımının mehirini verme, geçimini temin etme gibi yükümlülükleri vardır. Çoluk çocuğunun uğruna çeşitli meşakkatlere girer. Bütün gününü onların rahatına harcar.
İslâmın, bu kadar zahmetlere katlanan erkeğe boşama hakkını vermesi de çok görülmemelidir. Bununla birlikte erkek çok haklı bir sebep olmadığı müddetçe boşamaya yanaşmaz. Güçlükle kurduğu ve yaşatmaya çalıştığı yuvayı dağıtmaya yanaşamaz. Çocuğu da bulunuyorsa, onları annesiz yetiştirme zahmetini göze alamaz.
İşte bu ve buna benzer sebeplerden dolayı, İslâmiyet boşama hakkını erkeğe vermiştir. Ancak bazı durumlarda ve bazı sözlerin sarfı halinde boşama hakkının kadına da geçebileceği belirtilmiştir.
Erkek, kadının kendi kendisini boşama hakkını ona nikâh esnasında verebileceği gibi, daha sonra da verebilir. Buna fıkıh dilinde “tefviz” denir.
Bu esnada boşamanın şekil ve sayısını belirtir. Kadın da tespit edilen şartlara göre bu hakkını isterse kullanabilir. Erkek verdiği bu yetkiyi tekrar kadından alamaz. Fakat ayrıca boşama hakkı kendinde de bâki kalır.