Veysel Karani’nin Münacatı

Bismillahirrahmanirrahim
“îlâhi ente rabbî ve enel abdü.
Ve entel haliku ve enel mahlûku.
Ve enter rezzuku ve enel merzuku Ve entel malikü ve enel memlukü Ve entel azizü ve enez zelilü Ve entel ğaniyyü ve enel fakiru Ve entel hayyü ve enel meyyitü Ve entel baki ve enel fani Ve entel kerimü ve enel leimü Ve entel muhsinü ve enel müsiu Ve entel ğafuru ve enel müznibü Ve entel azimü ve enel hakini Ve entel kaviyyü ve enel za’ifu Ve entel mu’tı ve enes sailü Ve entel eminü ve enel haifü Ve entel cevadü ve miskinü Ve entel müeibü ve ened dâ’i.
Ve enteş şali ve enel meridü.
Fağfirli zünubi ve tecavez anni veşfı emradi ya Allahü ya kafi. Ya rabbu a vafı. Ya rahiıııu ya safı ya kerimü ya muafı. Fa’fü anni ve an ebi ve immi ve rüfekainas sadikme fı hıdmetil kur’ani vel imani ve an üstadina
saidin nursi radiyıallahü anhüm fa’fü anni min külli zenbin ve afini min külli dain varda anni ve anhüm ebeden bi rahmetike ya erhamer rahimene velhamdü lillahi rabbil alemin.”
Anlamı:
“Ey ilahım! Sen benim sahibimsin, ben Senin köleııim.
Yaratan Şensin, yaratılan benim.
Rızık veren Şensin, rızık verilen benim.
Mülk sahibi Şensin, ben ise memlûküm.
Aziz sensin, zelil de benim.
Sen ğanisin, ben fakirim.
Sen haysm dirisin ben meyyitim, (ölüyüm)
Sen bakisin, ben faniyim.
Sen kerimsin, affedensin, ben kınayanım, kötüleyenim.
Sen iyilik sahibisin, ben kötülük sahibiyim.
Sen günahları bağışlayansın, ben günah işleyenim.
Büyük ve yüce Sensin, ben hakir ve aşağıyım.
Sen kuvvetlisin, ben zayıfım.
Veren Sensin, isteyen benim.
Emin Sensin, korkan benim.
Cömert Sensin, miskin benim.
Cevap veren Sensin, dua edip isteyen benim.
Şifa veren Sensin, hasta olan benim.
Madem böyledir Ey Allah’ım!
Günahlarımı affet, beni muaf tut, hastalıklarıma şifa ver.
Ey her şeye yeterli olan! Ey her şeyin sahibi olan!
Ey Rahim ve şifa veren!
Ey ikram ve aff sahibi olan!