Bağımlılık duygusal yoksunluğu giderme çabasından başka bir şey değildir. Çocuk kendini ne kadar duygusal ihmale uğramış hissediyorsa, ihtiyacını gidermek için o kadar bağlanma çabasına girer. Duygusal yoksunluk arttıkça bağımlılığın şiddeti artar. Çok ilgilenilen değil ihmal edilen çocuk bağımlı olur. Doyan ayrılır. Ebeveynler bağımlı bir çocuk sahibi olmak istemiyorlarsa çocuklarının duygusal ihtiyaçlarını “kaliteli vakit” geçirerek gidermelidirler…… Read More »

Çocuğun duyguları erken yaşta anneyle özdeşleşmiştir. Anne hangi duyguyu hissediyorsa çocuk o duygunun devamını yaşar. Eğer anne baba tarafından zarara uğratılıyorsa zarara uğramanın bir benzeri de anne ile duygudaş olan çocukta gerçekleşir… Anneye zarar veren baba, çocuğunu sevse de çocuk, babasıyla “güvenli” bir ilişkiye giremez… Böylesi çocuklar korktukları babalarına karşı bir sevecenlik taşısalar da bu… Read More »

İnsani duyarlılığı besleyen, ona süreklilik kazandıran iki duygu utanma ve mahcubiyet duygusudur… Utanma; kişinin özelinin, ayıbının, yanlışının, hatasının görünür hale gelmesiyle ortaya çıkan duygu durumudur… Her insanın kendine özgün duyguları da vardır, düşünceleri de… Kişinin mahrem alanına girilmesi onda utanma hissinin uyanmasına neden olur… Sürekli utandırılan kişiler utanma hissini kaybederler… Mahcubiyet, kişinin değerini düşüren olaylar… Read More »

Çocukların zihinsel savunmaları yoktur. Çocuklar, kendileri hakkında söylenen sözleri, yapılan yorumları gerçek olarak alırlar. Kendisine değersizlikle ilgili bir söz söylenen çocuk, o söz söylendiği için değil, gerçekten öyle olduğunu zannettiği için incinir, üzülür… Bir kızgınlık anında “sen gerçekten geri zekâlısın” diye aşağılanan çocuk, kendine “geri zekâlı dendiği” için değil, “geri zekâlı olduğu” için sarsılır… Birçok… Read More »

Bir insanın kendini aşağılanmış hissetmesi için gerçekten aşağılayıcı bir muameleye maruz kalması gerekmez. Kişiye değersizlik duygusunun yaşatılması o kişinin kendini aşağılanmış hissetmesi için yeterlidir. Kişiler arasındaki eşitlik düzlemini bozan, birini diğerlerine tercih eden her türlü söz, bakış, ima o kişide değersizlik hissine yol açtığı gibi, tercih beklentisi içinde olanlara da aşağılandığım zannettirir… Aşağılanmışlık hissi, çocukları… Read More »

Teknolojinin insan yaşamını kolaylaştırsa da insanı aileden uzaklaştırdığı bir gerçektir… Akıllı telefonlarla her an güncel haberleri takip etmek… Sosyal medyada neler olup bittiğine anında ulaşmak… Mesaj yazmak, yazılan mesajın cevabını hemen almak… Can sıkıntısını bazen bir iki oyunla atmak… Ve bütün bunları her an elinizde tuttuğunuz küçük bir cep telefonuyla gerçekleştirmek, insanları cep telefonu içinde… Read More »

Ağlamak insanı duygularının “derinliğiyle” tanıştırır. Çocukluğunda özgürce ağlayabilen bir insanın kazandığı yetenek duygularında derinleşebilmektir. Gülebilmek ise insanın duygularını “genişletir.” Çocukluk dönemi, duyguların derinleştiği ve genişlediği en önemli yıllardır… Çocuk düştüğünde ağlamalı, bir hediye verildiğinde çocuksu sevincini çığlık çığlığa yaşamalıdır ki, yetişkinlik yıllarının duygusal zemini oluşsun… Birçok yetişkin, doyasıya ağlayamadığından… doyasıya gülemediğinden şikâyetçidir… Böylesi yetişkinlerin, çocukluk… Read More »

Ruhsal yapılanma itibariyle iyi kişilerin en büyük özelliği biyolojik ritimlerinin düzen içinde ve sağlıklı olmasıdır. Evrenin kendisine has bir ritmi vardır. Bu ritme ayak uydurabilen kişi yaşamla uyum içindedir. Çocuk dünyaya geldiği zaman bu ritimle senkronize haldedir. Aslında sekine halindedir. Ebeveynler, çocuklarına bakarak kendi biyolojik ritimlerindeki aksamaları toparlamak yerine kendi bozulmuş ritimlerini çocuğa aktarmaya girişirler.… Read More »

İnat doğuştan değil, sonradan öğrenilen bir davranıştır… Çocuğun duygusal gelişimi engellendikçe, çocuk bu engeli aşmak için direnç gösterir. Bu direnç yetişkinler açısından “inat” diye değerlendirilir… Oysa çocuk o anda sadece içsel yönelişinin önüne çekilen engeli kaldırmak ve gelişim sürecini tamamlamak için mücadele vermektedir. Sağlıklı ebeveynlik tutumu, çocuğun duygusal gelişiminin önüne engel çıkarmak ve çocukla inatlaşmak… Read More »

 Çocuğunun başarılı olmasını istemeyen ebeveyn yoktur neredeyse. Bu olağandır. Gerçek başarı, çocuğun içten gelerek yaptığı işlerde elde ettiği başarıdır… Birilerine görünmek ve beğeni almak için sarf edilen başarı değil… Çocuk için başarının motivasyonu annesinin, babasının, başkalarının onayını almaya dönüştüyse, bu içten gelerek elde edilen bir başarı değildir… Takdir beklentisinin oluşturduğu bir başarıdır… Böyle bir çocuk,… Read More »