Hz. Yusuf’u kervanbaşından satın alan Firavun’un has askerlerinin komutan Potifar, ona büyük bir sevgi gösterdi. Hz. Yusuf da sarayda verilen bütün hizmetleri başarı ile yapmaya başladı. Çünkü Yüce Allah Hz. Yusuf’a her an imdada geliyor, onu her işinde muvaffak kılıyordu.
Potifar, bu gencin başarısına şaşıp kalıyordu.
— Bunda bir hikmet var ama ben bilemiyorum! diyordu.
Böyle, Allah Hz. Yusuf’a yeni girdiği bu memlekette ona ünlü bir mevki verdi. Ona sözlerin mânâlarını vermeyi öğretti.
— Mısır’da onu satın alan (Maliye bakanı) karısına: «Bunun yerini iyi yap, kendisine güzel bak, belki bize faydası olur, belki de onu evlât ediniriz» dedi. Biz Yusuf’u işte böyle Mısır’a yerleştirdik ve ona rüyaların tâbirini öğrettik. Allah emrinde galiptir, fakat insanların çoğu bunu bilmez.
Hz. Yusuf çocukluktan kurtulup yiğitlik, erginlik çağına girmeye başlamıştı. Allah ona büyük bir akıl, büyük bir bilim ve büyük hünerler ihsan etti. Onunla oldu.
Nitekim Allahü Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
Yusuf tam olgunluk çağına gelince kendisine hikmet ve ilim verdik. İşte biz güzel iş yapanları böyle mükâfatlandırırız.» (Yusuf sûresi, âyet: 22)
Onun eline verdiği bereket Potifar’ın sarayını da bereketlendirdi. Vezir bir gün onu çağırdı:
— Ey Yusuf! dedi. Hizmetlerinden çok memnunum. Seni sarayıma kâhya (saray bakanı) yapıyorum. Artık bütün işler senin elinde olacak ve onlardan sen sorumlu olacaksın! Bütün zahire ambarlarım, tütün malım, bütün eşyam senin emrindedir. Hepsini, işte sana teslim ediyorum.
Bu, Hz. Yusuf a gösterilen büyük bir lütuftu. Ve Potifar onu bütün mal varlığına kâhya yaptıktan sonra Allah Yusuf’un sebebi ile Mısırlı vezirin sarayına daha çok bereketler verdi. Sarayı yiyecek, içecekle taştı. Tarlalarında yılda iki mevsimde de, ilk ve sonbaharlarda aldığı buğday başakları arttı.