Müminler Hudeybiye’ye gelirken yolda Fetih Suresi nâzil olmuştur. Görünüşte bir fetih yok gibidir. Ağır şartları olan bir anlaşma yapılmıştır. Fakat Hudeybiye Anlaşması’nm bir maddesi, “O sene hac yapılmayacak fakat gelecek seneden itibaren her sene üç gün Müslümanlar Mekke’ye gelerek haccedebilecekler,” ibaresidir. İşte bu 3 günlük birliktelik, Müslümanlarla müşriklerin arasındaki buzlan eritmiş ve kısa sürede İslamiyet’e girenlerin sayısı çığ gibi artmıştır. Hudeybiye döneminde 3000 civarında bulunan Müslümanların sayısı, tam 3 sene sonra Efendimiz’in(sas) Veda Hutbesi’nde 120.000’e çıkacaktır. Bu tablodan anlaşılan odur ki İslamiyet’e göre gerçek fetih kılıçla yapılan fetih değil, kalplerin fethidir.
Hudeybiye’nin en can alıcı sahnelerinden birisi de buradaki 3 haftalık konaklamanın son günlerinde yaşanan hadisedir. Anlaşmaya göre o yıl hac yapılmayacaktır. Efendimiz sahabeye, kurbanlarını kesmelerini, Mekke’ye girmeden Medine’ye geri döneceklerini söyler ancak sahabede hiç hareket yoktur. Hiçbiri kurbanını kesmeye yönelmez. İşte tam bu sırada Efendimiz(sas), çadırına girer ve eşi ile bu konuda istişare eder. Efendimiz’in(sas) bu davranışı bize önemli bir hakikati anlatmaktadır. O ahlakın en güzeliyle ahlaklanmış olduğu için eşinin görüşlerine değer veren bir insandı. Nitekim eşi de, “Siz kurbanınızı kesin ya Resulallah, sahabe sizi arkanızdan takip eder,” der ve gerçekten de Peygamber Efendimiz’in(sas) kurbanını kesmesinden sonra tüm sahabe kurbanlarını kesmiştir.