Ukbe ibn Amr el-Ensârî (radıyallâhu anh)’dan rivâyet edilmiştir:
“Huzeyfe (radıyallâhu anh)’a:
– ‘Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’den işittiğin hadisleri bize nakletmez misin?’ diye sordum. Huzeyfe dedi ki: Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’i:
– ‘Sizden önce geçen ümmetler içerisinde bir kişiye ölüm gelip çatmıştı. Bu kimse hayattan ümidini kesince ailesine:
– ‘Ben öldüğümde çokça odun toplayın. Bu odun yığınını ateşle tutuşturup yakın ve beni de onun içinde yakın. Ateş benim etimi yiyip de kemiğime ulaşıncaya kadar bırakınız. Kemiğimi yakınca bu yanmış kemikleri alın, onu bir şeyin içerisinde iyice ufaltın. Sonra rüzgarlı bir gün bekleyin. Sonra da onu denize doğru savurun’ diye vasiyet etti.
Aile bu vasiyeti yerine getirdi. Fakat Allah onun toz zerreciklerini bir araya getirdi. Sonra da ona:
– ‘Niçin böyle yaptın?’ diye sordu. O da:
– ‘Ben, senin azametinden korktuğum için böyle yaptım’ diye cevap verdi.
Bunun üzerine Allah, o kimseyi bağışladı’ buyururken işittim. Huzeyfe: ‘Bu kişi, kefen soyucu bir kimseydi’ dedi.”