Amr b. Tağlib (radıyallâhu anh)’dan rivayet edilmiştir:
“Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’e birtakım mal veya esir getirilmişti. Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’de onu (sahabiler arasında) bölüştürdü, fakat (bunu) bazı kimselere verirken bazı kimselere vermedi. Sonra ona, vermediği kimselerin gücenip konuştukları haberi ulaştı. Bunun üzerine Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) (çıkıp hutbe verip) Allah’a hamd etti, O’na sena etti, sonra da:
– ‘Bundan sonra şunu belirtmek isterim ki, vallahi ben bir kimseye verirken diğer bir kimseye vermeyebilirim. Halbuki vermediğim kimseyi daha çok severim. Ancak, kalplerinde sabırsızlık ve hırs gördüğüm birtakım kimselere veririm, birtakım kimseleri de Allah’ın kalplerinde yarattığı gönül zenginliği ve hayra bırakırım. Amr b. Tağlib de bu bıraktıklarımdandır’ buyurdu.
Bunun üzerine Amr ibn Tağlib:
– ‘Vallahi, Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’in benim için olan bu sözüne karşın (Arapların en değerli malı kabul edilen) kızıl develere sahip olmayı istemem’ dedi.”
(Buhârî, Cuma 29; Ahmed b. Hanbel, Müsned, 5/84)