Yine bir gün, birkaç sahabisiyle davet edildiği yemeğe gitmek üzere yoldaydı. Hz. Hüseyin’in çocuklarla oyun oynadığını gördü. Topluluğun arasından öne geçip onu tutmak için kollarını açtı. Hz. Hüseyin, sağa sola kaçmaya başladı. Belli ki ilgisine sevinmiş ve sevincini belli ediyordu. Peygamber Efendimiz torununu yakalayıp kucağına aldı; ellerinden birini çenesinin altına, diğerini de ensesine koyarak öptü ve:
– Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin’denim! Kim Hüseyin’i severse Allah da onu sevsin.” buyurdu.
Aynı şekilde bir gün amcasının oğlu Hz. Cafer ile amcası Hz. Abbas’m yaşıt olan çocuklarının karşısına geçti ve:
— Bana doğru koşun (bakayım). Kim önce bana varırsa ona şunu vereceğim, dedi.
Çocuklar, sevinçle kucağına koştular. Onları bağrına bastı ve öptü, bir çok kez yaptığı gibi…
