Abdullah ibn Mes’ud (radıyallâhu anh)’dan rivayet edildiğine göre, Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmaktadır:
“Müslümana (kötü sözler anlamında) sövmek fasıklıktır, onunla savaşmak ise küfürdür/nankörlüktür.”
(Buhârî, İman 36, Edeb 44, Fiten 8; Müslim, İman 116 (46); Tirmizî, Birr 52 (1983), İman 15
(2635); Nesâî, Tahrimu’d-Dem 27; İbn Mâce, Mukaddime 9 (69), Fiten 4 (3939); İbn Hibbân,
Sahîh, (5939)
(Buradaki “küfür” ise nimetlere karşı yapılan nankörlük olup dinden çıkma anlamında değildir. Çünkü Ehl-i Sünnetin icmaına göre, mümin kişi; diğer Müslümanlarla savaşması, şirk dışında başka bir masiyet işlemesi sebebiyle ve zarurat-ı diniyyeden kabul edilen bir haramı helal saymadıkça tekfir edilemez. Bu tür konularda “küfür” kelimesinin kullanılması, abartılı bir şekilde sakındırmayı ifade etmek içindir.
Ayrıca burada bir kimsenin, bir müslümanı sadece dininden ve müslüman olmasından dolayı söverse fasık olacağı, eğer öldürürse kafir olacağı, dininden ve müslüman olmasından dolayı değil de şahsi meselelerden dolayı ve hataen öldürmesi halinde kafir olmayacağı belirtilmektedir.
Bununla birlikte müslümanla sövüşmek, onun haklarını inkar etmektir. Çünkü Allah Müslümanları kardeş kılmış, birbirlerini sevmelerini, değer vermelerini, iyilikte bulunmalarını birer hak olarak onlara vermiştir.
Küfür kelimesi hangi manaya alınırsa alınsın hadis, Müslümanm hakkının büyük ve yüce olduğuna, bu hakka saygılı olmanın gerekliliğine ve buna riayet etmemenin kötü sonuçlar ortaya çıkaracağına dikkat çekmektedir.
Hz. Peygamber (sallallâhu aleyhi ve sellem)’in buradaki maksadı; Müslümanlara sövmenin fasıkların adetinden olduğunu ve onlarla savaşmanın ise kafirlerin adetinden olduğunu vurgulamaya çalışmaktadır.)
Ebu Hureyre (radıyallâhu anh)’dan rivâyet edildiğine göre, Rasulullah (sallallâh aleyhi ve sellem) şöyle buyurmaktadır:
“Birbiriyle sövüşen iki kimsenin söyledikleri şeylerin günahı, saldırıya uğrayan/mazlum olan kişi haddi aşmadığı müddetçe sövmeye ilk başlayan kimseye aittir.”
(Buhârî, Edebü’I-Müfred, (423); Ebu Dâvud, Edeb 39 (4894); Tirmizî, Birr 51 (1981); Ahmed b.
• Hanbel, Müsned, 2/235, 315, 488, 517)
(Hadis, bir müslümana sövmenin günah olduğunu açıkça ifade etmektedir. Nitekim diğer bir hadiste; “Müslümana sövmek fısktır. Onu öldürmekse küfürdür”
(Buhârî, İman 32, Edeb 44, Fiten 8; Tirmizî, Birr 51; Nesaî, Tahrimu’d-Dem’ 27; İbn Mâce, Fiten 4; Ahmed b. Hanbel, Müsned, 1/76, 178, 385, 411, 433, 454, 439) buyurulmaktadır.
Karşılıklı olarak birbirlerine söven iki kişiden sövüşmeyi ilk başlatanın günahı bellidir. Sövüşmeyi başlattığı için bir günah işlemiş olduğunda şüphe yoktur.
Kendisine sövüldüğü için karşısındakine küfürle karşılık veren öbür kimsenin verdiği bu karşılığın da bir günah olduğu kesindir.
Önce kendisine sövüldüğü için aynı şekilde karşılık vermek durumunda kalan şahıs karşılık verirken sövmede karşısındakinden daha da ileri gitmediği sürece her ikisinin günahı da sövmeyi ilk başlatanın üzerinde kalır. Saldırıya önce uğramış olan kişi, bu günahlardan kurtulur. Fakat bu kişi karşılık vereyim derken daha da ileri gidecek olursa dengeyi bozan kısmın günahı kendi üzerinde kalır. Gerisinin günahı ise yine küfrü ilk başlatanın olur.)