Nu’mân ibn Beşîr (radıyallâhu anhdan rivâyet edilmiştir
“Annesi Ravâha’nm kızı, Beşîr’in babasından malının bir kısmını kendinden doğmuş olan oğlu Nu’man’a hibe etmesini istedi. Beşîr, bu kadının isteğini bir sene geciktirdi. Sonra kadının isteğini yerine getirme düşüncesi kendisine galip geldi. Kadın:
– ‘Oğluma yaptığın bu hibeye, Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) ’i şahit yapmadıkça ben buna razı olmam’ dedi.
Bunun üzerine babam, benim elimden tuttu. Ben o zaman henüz bıyığı terlememiş bir oğlan idim. Babam, Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem)’e gelip ona:
– ‘Ey Allah’ın Rasulü! Bu oğlanın annesi olan Ravâha’nın kızı Amre, oğluna yaptığım bir bağış üzerine seni şahit tutmamı çok arzu ediyor’ dedi. Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem):
– ‘Ey Beşîr! Senin bundan başka çocuğun var mı?’ diye sordu. Babam:
– ‘Evet, (var)’ dedi. Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem):
– ‘Onların her birine bu oğlana yaptığın gibi bir şeyler bağışladın mı?’buyurdu. Babam:
– ‘Hayır’ dedi. Bunun üzerine Rasulullah (sallallâhu aleyhi ve sellem):
– ‘Öyleyse beni bu işe şahit tutma. Çünkü ben, adaletsizlik üzerine şahit olmam’ buyurdu.