Peygamber Efendimiz; “Bir öpücükle bile olsa çocuklarınız arasında ayırımcılık yapmayın.” buyurur.
Bu sözleri ile bir dönemin yanlış anlayışına son veriyordu. Cahiliye döneminde kız çocuklarına farklı bir gözle bakılıyordu. Çoğu kez de henüz sağını solunu fark edemeyen masum bir yavru iken kumların, toprağın dibini boyluyordu. Müslüman olduktan sonra Kays b. Asım’m 12 öz kızını elleriyle diri diri toprağa gömdüğünü Peygamber Efendimize göz yaşları arasında anlatması ve bunun vebalinden ve vicdan azabından nasıl kurtulabileceğini sorması, sanırım bu konuda size yeterli bir fikir verir.
Böyle bir ortamda ve henüz Mekke’de iken, Efendimizin Medine’den gelip iman edenlere koştuğu ilk şartlarlardan biri; “kız çocuklarınızı öldürmeyeceksiniz” olmuştu.
Bu vahşi anlayışı yok etmek ve geleceğe taşınmasını önlemek için de var gücüyle çalışmıştı.
Kız çocuğunun yok edildiği o dönemde Peygamber Efendimiz, anne ve babaların tüm dikkatlerini kız çocuklarına çeviriyor ve: “Kimin iki kızı olur da bunları öldürmez, küçük görmez, oğlan çocuklarını onlardan üstün tutmazsa Allah onu cennete koyar!” buyuruyordu. Bir başka rivayette ise, bir tek kız çocuğunu yetiştirenin de cennete gireceğini söylemişlerdir.
Hz. Aişe annemizin evine, yanında iki kızı bulunan yoksul bir kadın gelip bir şeyler ister. Hz. Âişe’nin yanında o anda bir tek hurma vardır ve onu kadına verir. Kadm hurmayı ikiye ayırır, her kızma bir parçasını verir. Sonra da çıkıp gider. Peygamber Efendimiz eve geldiğinde, Hz. Aişe olayı olduğu gibi O’na anlatır. Bunu üzerine Efendimiz:
– Kim kız çocuklarının bakım ve terbiyesini üstlenir, onlara iyilik edip güzel davranırsa, o kız çocukları onun için cehennem ateşinden koruyan bir perde olurlar”129 buyurur.
Peygamber Efendimiz, hem yaşayışıyla, hem de sözleriyle ayrıca çocuklar arasında ayırımın da yapılmasına şiddetle karşı çıkmıştır. Ve çocuklarına karşı eşit ve adil davranmayı anne babaların bir görevi saymıştır. Eşit ve adil davranma anne babaların görevi olduğu kadar çocuğun da tabii hakkıdır O’na göre. Çocukların kız-erkek, büyük-küçük olması bu konudaki hükmü değiştirmez. Peygamber Efendimiz: “Bir öpücükle bile olsa çocuklarınız arasında ayırımcılık yapmayın!” buyurarak dikkatlerimizi bu hassas noktaya çeker.
Anne ve baba yalnız hediyeleşmede değil, çocuklara gösterilen sevgi, şefkat ve ilgide de adaletli olmalıdır. Ancak insanın iradesini aşan duygularda sorumluluk söz konusu olmaz, dışa yansıtılmadığı sürece. Anne ve baba, bazı çocuklarına karşı ellerinde olmayarak daha çok sevgi besleyebilirler. Ama bunu diğerlerine belli etmemelidirler. Çocuklar arası farklı muameleyi Peygamber Efendimiz “zulüm” olarak niteler. Unutmayalım ki, kardeşleri arasında farklı muamele gören bir çocuk da, anne babasına farklı bir gözle bakar. Ayrıca böyle bir muamele, çocuğun ruhi dengesi bakımından da son derece zararlıdır.
Iconic One Theme | Powered by Wordpress