Bi’r-i Osman sonrasında karşınıza gelecek “Şühedâ-yı Uhud” tabelası, artık size Uhud sınırlan içinde olduğunuzu hatırlatacaktır. Çok geçmeden heybetli görünümüyle Uhud Dağı ufkunuzu kaplamaya başlar. Peygamber Efendimiz’in(sas), “Uhud bizi sever, biz de Uhud’u severiz,” diye övdüğü bu dağ, Asr-ı Saadet döneminde önemli bir savaşa ev sahipliği yapmış. Yine sahih olan bir rivayete göre birgün Hz. Peygamber(sas), Hz. Ebubekir(ra), Hz. Ömer(ra) ve Hz. Osman(ra) bu dağın üzerinde bulundukları sırada dağ sallanmaya başlayınca Hz. Peygamber(sas), “Ey Uhud sakin ol, zira senin üzerinde, bir nebi, bir sıddık iki de şehid var,”10 buyurmuştur.Uhud Savaşı’nda Peygamber Efendimiz’in(sas) amacı aslında, karşı tarafı sadece mağlup etmektir. Yoksa onların kökünü kazımak değildir. Çünkü bu durumda ölen müşriklerin ebedî hayatları mahvolacaktır. Bundan dolayı plan şöyle yapılır: Ordu Uhud Dağı’na sırtını vererek yerini alır. Okçular Tepesi sol taraflarında kalmaktadır. Müşrik ordusu karşıdan gelecek ve ilk çarpışmada bozguna uğrayacaklardır. Böylece her iki tarafta da ciddi bir can kaybı olmayacaktır. Burada tek hassas nokta Müslümanların solunda bulunan tepenin konumudur. Müşriklerin bu tepenin arkasını dolaşarak Müslüman ordusunu arkadan çevirebilme ihtimali vardır. İşte bu maksatla Efendimiz(sas), tepenin Uhud Dağına değil de, karşı tarafına bakan kısma 50 okçu yerleştirir ve, “Bizim cesetlerimizi kartalların kaldırdığını görseniz bile yerinizden kımıldamayınız,” der. Savaşın ilk kısmında müşrik ordusu ciddi bir bozgun yaşar. İşte bu bozgunu gören tepedeki okçular, savaş bitti ve kazandık düşüncesi ile Efendimiz’inlsas) ikazını unutarak savaş meydanına inerler. Bu hassas durumu fark eden istikbalin Müslüman kumandanı askerî deha Halid bin Velid vardır müşriklerin safında. Kumandanlık yaptığı atlı birlikleriyle tepeyi arkadan dolaşır ve Müslümanlar iki ateş arasında kalırlar. Sahabenin bozguna uğramaması için Peygamber Efendimiz(sas) onları Uhud Dağının bağrındaki kuytu bir yere sevk eder.
