Rivayet edilmiştir ki, Mekke’den Medine’ye göç eden muhacirler Medine’ye gelince havanın kötülüğü vücutlarına dokundu. Çoğu hasta oldu. Bunlar arasında Ebu Bekir Sıddık (Allah ondan razı olsun) ve Bilâl-i Habeşî’yi (Allah ondan razı olsun) her gün sıtma tutardı.
Resûlüs Sakaleyn Hazret-i (S.A.V.), Hazret-i Ebû Bekir’i görmeğe gitti. O, sıtmanın şiddetinde şu beyitleri okuyordu:
Her kişi ki sabahları ehli yanında, ölüm, nalın kayışından yakındır ona!.
Hazret-i Bilâl-i (Allah ondan razı olsun) ise sıtma tutunca (kendisine köle iken türlü eziyetler eden) eski efendisi Şeybe’ye, kardeşi Ümeyye Bin Halef ve onların akranına lanet eder ve şöyle derdi:
— Bizim Mekke’den çıkmamıza onlar sebep oldular. Mekke’nin temiz havasından bizi mahrum edip Medine’nin kötü havasına uğrattılar.
Peygamberimiz (S.A.V.), bu hastalara merhamet edip şu duayı okurlardı:
— Ey Allahım! Bize Medine’yi sevdir. Hem de tıpkı Mekke’yi sevdiğimiz gibi sevdir! Şehirlerde bize bereket ihsan eyle! Bize sağlık ver! Sıtmayı Cahfe dolaylarına uzaklaştır.
Bu dua kabul buyuruldu. Ve Medine humması Cahfe’ye uzaklaştı.