Bir kız çocuğumuz var; 2,5 yaşında. Çocuğumuza halası bakıyor. Ona tuvalet alışkanlığı kazandırmaya çalışıyoruz. Ama evde takibini tam yapamıyoruz. Tuvalet alışkanlığını nasıl kazandırabiliriz?
Çocuğunu rahatsız etmeyen, tuvalet alışkanlığını kolayca kazandırır.
Tuvalet alışkanlığı çok kolay kazandırılabilir; ama çoğu defa anne-babalar panik yaptıkları için ve bir an önce bir şeyler olsun diye bekledikleri için zorluk yaşıyorlar. Tuvalet alışkanlığında dikkat edilmesi gereken şey: çocuğu rahatsız etmemektir. Yani çocuğu kontrol altına almaya çalışmamaktır. “Çişin var mı, tuvalete gidecek misin, gel bakayım oraya yapma, bak sakın altına yapma” gibi sözler çocuğun kendi bedenini dinlemesine, kendi idrar torbasının dolduğunu hissetmesine engel olur. Çocuk panik yapar. Dolayısıyla tuvalet alışkanlığının en önemli kısmı, çocuğun kendi bedenini dinlemesine izin vermektir. Sıklıkla sorulduğu için, çocuk kendi bedenini hissetmektense, bir süre sonra bakılıyor ki, yanındaki yetişkinin ihtiyacına cevap vermeye çalışıyor.
Alıştırma külotları ile “Altım ıslanıyor, ben altıma yapıyorum” hissi oluştuğunda, altının ıslandığını kendisi hisseder. Kendi bedenindeki değişiklikleri bilir. Anne-babaysa sadece o sırada rehberlik yapar. Çocuk gözlerini kısmaya başladığında, azcık ıkınmaya başladığında, hiç aceleye getirmeden denilir ki:
Tuvaletin var galiba. Hadi gel istersen tuvalete gidelim.”
“Yok gelmiyorum,” derse, panik haline girmekten sakınarak ve “Tamam gelmeyebilirsin” denilir. Yoksa kolundan tutup “Tuvaletini mi yapıyorsun, gel buraya” diye azarlamakla yol alınmaz.