Peygamber Efendimiz, Irkçılık Yapmazdı

Cömertti sevgisinde…
Irk, din ayırımı yapmıyordu.
Evet, O (sav), insanı seviyordu. Çünkü insanı Yaratan’ı seviyordu. İnsanı yaratan ise, onun gönlünü sınırsız bir sevgi ile donatmıştı. Ve biliyordu ki Yüce Allah sevdiği için insanı yaratmıştı. Güzel yaratmıştı, hikmetli yaratmıştı, tüm varlıklar arasında özenle yaratmıştı. Onu varlıkların en değerlisi, en şereflisi yapmıştı. Allah’ın sevdiğini sevmemek diye bir şey yoktu O’nun dünyasında bu nedenle. İnsana sevgisini, ilgisini de, onlara verdiği değerle gösteriyordu her zaman.
Medine’de ashabıyla oturmuş sohbet ediyordu. Önlerinden bir cenazenin geçtiğini görünce sohbetini kesti ve ayağa kalktı. Cenaze geçinceye kadar da ayakta bekledi.
Sahabiler şaşkın ve merak içindeydiler.
– Ey Allah’ın Resûlü! Cenaze bir Yahudi’nin!…
– Biliyorum, dedi. O, bir insan.
Yunus Emre’miz de dersini O’ndan almıştı: ‘Yaradılanı
severim Yaradan’dan ötürü” diyordu bu nedenle.