Peygamber Efendimiz, İnsanlar Arasında Sevgi ve Merhamete Önem Verirdi

Peygamber Efendimiz, insan ve toplum hayatında özellikle iki şeyi çok önemsiyordu ve ısrarla bu iki şeye dikkatleri çekiyordu: Biri sevgi, diğeri merhametti.
O, bu iki hasleti insanları birbirine sıkıca bağlayan iki nurani halat kabul ediyordu. Toplumu ayakta tutan iki önemli değerdi; bunlar olmayınca ya da yitirilince, cemiyet ayakta duramazdı. Bu nedenle: “İman etmeden Cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de (olgun bir) iman etmiş olmaz olmazsınız” diyordu.
Bir keresinde de mübârek parmaklarını birbirine geçirip sıkıca tuttuktan sonra: “Müminin mü’min (kardeşine bağlılığı, dayanışması) taşları birbirine kenetleyen duvar gibidir; (birbirlerini sımsıkı tutarlar).”53 buyurmuştu.
O’na göre imanda bir olan insanlar, aynı zamanda gönül birliği içinde de olmalıydılar. Bu da ancak sevgi ve merhamet duygularının değerinin bilinmesi ve ön plana çıkarılmasıyla sağlanabilirdi.