İbn Cemaa, hocanın çocukları lehine olan şeylere önem vermesini, çocuğu gözetmesini ve ona kendi çocuğuna gösterdiği gibi sevgi, şefkat, iyilik ve merhamette bulunmasını ister. Böylece hoca-çocuk arasında baba-evlat ilişkisine benzer bir ilişki olması gereğinden söz eder. Öte yandan Gazali de, çocuğa şefkat göstermeyi ve kendi çocuğu yerine koymayı, hocada bulunması gereken ilk vasıf olarak ileri sürmektedir.
Yine İbn Cemaa’ya göre hoca, çocuklarında her insanın yapabileceği bazı noksanlıklarla, hareket ve davranışlarında bir kabalık ve nezaketsizlik gördüğünde buna sabretmeli, bu olumsuzlukları yumuşaklıkla, öğüt ve nezaketle düzeltme yoluna gitmelidir.
Şu halde, çocuklarda görülen aksaklıkları bazen “görmezlikten gelmek” esası benimsenmeli ve bu gibi durumlarda olayın üzerine fazla gidilmemelidir.
Ayrıca zeki ve anlayışlı bir çocuk için küçük bir işaretin yeterli olacağını, anlayışsız olanlar için ise öğüt ve hatırlatmanın açıkça yapılmasını isteyen İbn Cemaa’nın eğitimde ferdi farkları göz önünde bulundurma gereğine işaret ettiği anlaşılmaktadır.