O’na (sav) göre, hayvanlara acımak, onların ihtiyaçlarını gidermek bazen affımıza bile sebep olur.
Bir gün ashabına şu olayı anlattı önce:
– Bir adam yolda yürüyüp giderken susadı ve susuzluğu arttı. Derken bir kuyuya rastgeldi. İçine inip suyundan içti. Çıkınca susuzluktan dilini çıkarıp soluyan ve yaş toprağı yalayan bir köpek gördü. Kendi kendine; “Bu köpek de benim gibi susamış” deyip (acıdı) ve tekrar kuyuya indi; ayakkabısını su ile doldurup ağzıyla tutarak dışarı çıktı ve köpeğe suyu içirdi.”
Sonra da ekledi:
– Allah, adamın bu davranışından memnun olup mükafat verdi ve günahlarını affetti.
Etrafındakilerden bir kısmı merakla:
— Ey Allah’ın Resûlü! Yani bize hayvanlar (m ihtiyaçlarını karşıladığımız) için de mi ücret var, diye sorunca:
Evet! dedi. Her yaş ciğer sahibini (canlıyı) sulamakta ücret vardır.”
