Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:
“Allah’ın kendi faziletiyle vermiş olduğu mallarda cimrilik yapanlar, (zekât vermeyenler) kendilerince iyi yaptıklarını sanmaktadırlar. Halbuki kendilerine kötülük yapmaktalar ve onların yüzünden vermedikleri zekatları kıyamet gününde onların boyunlarına bir ateşten halka olarak takılacaktır.”
“Vay o müşriklerin haline ki onlar zekatlarını vermiyorlar.” (Fus- silet/6-8)
Rasûlüllah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
— Malının zekatını vermeyenlerin zekat miktarları ahiret günü azgın bir yılan şeklinde onların boyunlarına dolanacaktır.”
Başka bir hadiste Rasûlüllah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
— Ey Muhacirler! Beş bela var ki bunlardan imtihan edilmenizden Allah’a sığınırım!
1) Toplumda fuhuş her tarafa yayılırsa toplumda o zamana kadar görülmemiş hastalıklar ve bozukluklar meydana çıkar.
2) Ölçülerini tam tartmayan toplumda, kıtlık husule gelir, zâlim devlet adamları iş başına geçer.
3) Mallarının zekatı verilmeyen toplumlarda yağmur yağmaz, bereket ortadan kalkar. Ancak hayvanların yüzüsuyu hürmetine bir miktar yağmur yağar.
4) Allah’a ve Rasûlüne verdiğiniz sözleri tutunuz. Yoksa, Allah düşmanlarınızı üzerinize salarak, ellerinizdeki bütün imkanları ve imtiyazları ellerinizden alır.
5) Allah’ın kitabına göre insanlara hükmetmeyen devlet başkanlarının ülkelerinde anarşi çoğalır, kargaşa artar.
Rasûlüllah (s.a.v.) şöyle buyurmaktadır:
“Ölüm döşeğinde cömert olan cimriye Allah buğzeder!”
Rasûlüllah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
“Kötü ahlak ve cimrilik müminde olmaz.”
Rasûlüllah (s.a.v.) başka bir hadiste şöyle buyurdu:
“Allah’a yemin olsun ki, cimri cennete giremez!”
Rasûlüllah (s.a.v.) yine şöyle buyurdular:
“Cimrilikten sakınınız. Çünkü cimrilik, toplumda zekatın verilmemesine yolaçar. Cimrilik, aile bağlarını koparmaya ve insanları kan dökmeye sev keder.”
Yine Rasûlüllah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
“Allah alçaklığı yarattığında, onun hamurunu cimrilik ve mal sevgisi ile yoğurttu.”
Haşan Basri’ye (r.a.) cimrilikten sordular. O dedi ki:
“— Kim malının infak ettiği kısmı kayıp ve elinde kalanı kâr sayarsa o cimridir.”
Cimriliğin aslı; mal sevgisi, aşırı ihtiras, fakirlik korkusu ve evlat sevgisidir.
Zirâ Rasûlüllah şöyle buyurdu:
“— Çocuk, kişiyi korkaklaştırır ve cimrileştirir.”
Nitekim öyle cimriler varki, mallarının zekâtını vermezler, kendi ve çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamaz, onları biriktirir ve gördükçe mutlu olur. Ölüp gideceklerini düşünmezler.
•Bir şair bu hususta şöyle seslenmektedir:
“Kardeş, nice insan bize hayvan gibidir;
Hem kendini aydın, zeki bilmek işidir!
Ermişse zarar malda, hemen anladı da;
Hem dinde zarar eylese, aptal gibidir!..”
Başka bir şairde şöyle der:
“Cimrilik bir dert ki insan oğluna;
Merde, aklı bol ve dindar insana!
Cimriyi, mert olmaya tercih eden,
Aldanışlar üzre tutsaktır hemen.
Çifte dünya yıktı elbet çok yazık;
Dini sattı elde bitmiştir azık!”
Başka bir şair de:
“Dosta fayda vermeyen bir mal nedir9Dost ve yoksuldan uzak mal çiledir!
Bir bakarsın mal gider miras olur,
Ukbada pişmanlığın nafiledir!..”
Bişr (r.a.) dedi ki: “Cimriyle karşılaşmak acıdır. İnsana keder verir.” Araplar öteden beri cimriliği kötü bir huy olarak saymışlardır.
Nitekim bir şair de şöyle der:
“Infak et hep, korkma sen eksilmeden;
Verdi Allah, rızkı elbet önceden.
Cimrilik darlıkta vermez fayda hiç,
Varsa, vermektir zararsız bilki sen!”
Diğer bir şair de şöyle diyor:
“Nerde insan varsa, merdin dostudur;
Görmedim hiç, cimri bir dostluk bulur.
Hanesinden dost bile yoktur ona,
Ben bana ikram edip buldum huzur!”
Şair Veki, böyleleri için şunu söylüyor:
“Cimri alçak., varise mal yığmada.
El için elbet ki bekçi olmada.
Kendi açlıktan ölen bir it gibi,
Avcıya av avlamıştır baksana!..”
“Cimrinin malını ya afete, veya varise müjdele!” sözü hikmetli bir ata sözüdür.
İmam-ı Âzam Ebu Hanife (r.a.):
“Ben cimrinin âdil olacağına ihtimal vermem. Çünkü cimrilik sahibini hakkının daha fazla olacağını vehmine sevkeder. Daima onu fazlasını almaya sürükler. Elbette-böyle birisi güvenilmeye lâyık değildir!”
Bir gün Yahya (a.s.) şeytanla karşılaştı. Ona: “Söyle bana, dünyada en çok sevdiğin ve en çok kızdığın kimdir?” dedi.
İblis:
“— En sevdiğim mü’minin cimrisi ve en kızdığım da fasık cömerttir!.”
Hz. Yahya (a.s.): “Neden?” diye sordu.
İblis: “Cimrinin cimriliği bana yeter. Fasık merti de Allah affeder diye korkarım!” der.
Sonunda:
— Eğer sen Yahya olmasaydın bu sırrı sana açmazdım, der.