Peygamber Efendimiz, Konuşmasına Neden Ara verdi?

Peygamberimiz mescidindedir. Kalabalık cemaatine öğütler dolu bir konuşma ile seslenmektedir. Herkes pür dikkat kesilmiş dinlemektedir. Mescid’in kapısında düşe kalka yürüyen Hz. Haşan ve Hüseyin görünür. Peygamber Efendimiz ikisinin kendisine doğru geldiğini görür görmez, konuşmasına ara verir, minberinden iner, onları kucaklar ve öper. Sonra da dönüp konuşmasına kaldığı yerden devam eder. Olayla ilgili dersini vermeyi de ihmal etmez.
– Yüce Allah, ne kadar doğru buyurmuş dedikten sonra: “Doğrusu mallarınız ve evlatlarınız, sizin için bir imtihandır…” mealindeki ayeti okur.
Aslında Peygamber Efendimiz, Hz. Hasan’ı, Hz. Hüseyin’i sevip öperken tüm çocukları öpüyordu. İslam fıtratı üzere doğan ve kıyamete kadar doğacak olan çocukları.
O (sav), inananları için manevi bir Baba’ydı çünkü. Eşleri ise, manevi annelerimizdi.
O’nun (sav), bize ettiği babalığı hiçbir baba yapamaz.
Çünkü O (sav), dünyadaki huzurumuz gibi ebedi hayattaki saadetimizi de düşünen ve bunun için sabahlara kadar bazen yatmadan dua eden biriydi.
Gözünü kırpmadan sabaha kadar çocuğuna dua eden kaç baba vardır acaba?
Sevmeyen ağlar mı?
Sevmeyen hüzne boğulur mu?
Sevmeyen hüzünlere, hüzünlenenlere kanat açar mı?
O (sav), bizi yürekten seviyordu ve bizi düşünüp üzülüyor, ağlıyordu.
“Affet Allah’ım! Bana inananları affet” diyordu.