Ebu Hüreyre -Allah ondan razı olsun-’den rivayet edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu: “Otu bol olan yerlerde yolculuk yaptığınız zaman otlardan istifade etmeleri için hayvanlarınıza da imkan verin. Kurak zamanlarda ve bölgelerde yola çıkmışsanız hayvanlarınızı gideceği yere çabucak varmaları için hızlıca sürün. Gece yatmak için mola verecek olursanız yoldan ayrılıp bir kenara çekilip istirahatınızı yapın, zira yol üzeri; geceleyin hayvanların güzergahı ve haşeratın sığınağıdır. (Müslim, İmara 178)
Ebu Katade -Allah ondan razı olsun- şöyle demiştir: Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem yolculuğa çıkar da geceleyin konaklayacak olursa sağ yanının üzerine yatardı. Sabaha karşı mola verirse sağ dirseğini diker, başını avucunun içine koyardı. (Müslim, Mescid 313)
Enes -Allah ondan razı olsun-’den rivayet edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu: “Geceleyin yolculuk yapmaya bakınız. Çünkü gece yolculuğunda rahatça yol alınır, yol kısaymış gibi gelir.” (Ebu Davud, Cihad 57)
Ebu Sa’lebe el Huşenî -Allah ondan razı olsun- şöyle demiştir: Sahabiler bir yerde konaklayınca dere boylarına ve dağ yollarına dağılırlardı. Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Sizin bu şekilde dağ yollarına ve dere boylarına dağılmanız şeytanın vesvese ve aldatmasındandır.” buyurdu. O günden sonra sahabiler konakladıkları yerlerde birbirlerinden hiç ayrılmadılar. (Ebu Davud, Cihad 88]
Rıdvan beyatında bulunan Hanzaliyye oğlu diye anılan Sehl İbni Rebi ibni Amr el-Ensari -Allah ondan razı olsun- şöyle demiştir: Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem karnı sırtına yapışmış, böğürleri göçmüş bir devenin yanından geçti ve:
“Konuşamayan bu hayvanlar hakkında Allah’tan korkunuz. Besili ve semiz olarak binin ve yine besili ve semiz olarak kesip yiyin.” buyurdu. (Ebu Davud, Cihad 44)
Ebu Cafer Abdullah ibni Cafer -Allah Onlardan razı olsun- şöyle demiştir:
Günün birinde Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem beni terkisine (Binit hayvanının arkasına) aldı ve kimseye söylemeyeceğim bir sır verdi. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in abdest bozmak için saklanacağı en uygun yer tepe arkası veya hurma bahçelerinin duvarlarının arkası idi. (Müslim böylece kısa olarak nakletti. Müslim, Hayz 79)
Rasûlullah, Ensardan bir adamın bahçesine girdi. Baktı ki orada bir deve var. Deve Peygamberi görünce inledi ve gözleri yaşardı. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem devenin yanma gidip kulak ve hörgücünü şefkatle okşadı. Deve inlemesini kesti, bunun üzerine Peygamber sallallahu aleyhi vesellem:
“Bu devenin sahibi kimdir? Veya bu deve kimindir?” diye sordu. Ensardan bir genç geldi ve: “Bu deve benimdir,” dedi. Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem’de:
“Allah’ın sana verdiği bu deve hakkında Allah’tan korkmuyor musun? 0 senin kendisini aç bıraktığını ve çok yorduğunu bana haliyle şikayet ediyor.” buyurdu. (Ebu Davud, Cihad 44)
Enes -Allah ondan razı olsun- şöyle demiştir: “Bir yerde konakladığımız zaman develerin yüklerini çözüp eğerlerini alıp onları rahatlatmadan namaza durmazdık.” (Ebu Davud, Cihad 44)