Bir kişinin, çocuğuna Hz. Peygamber’in adıyla künyesini birlikte vermesi yasaktır; yalnızca ismini veya künyesini ise verebilir.
Ahmed b. Hanbel’den her ikisinin; -yani ikisi birlikte veya tek birinin verilmesinin- mekruh olduğu nakledildiği gibi; her ikisinin caiz olduğu görüşü de nakledilmiştir.
Çocuğa, Hz. Peygamberin künyesinin değil de, yalnızca isminin verilebileceğinin delili Enes b. Mâlik ve Ebû Hüreyre’nin naklettikleri şu hadistir: Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
“Çocuklarınıza benim adımı koyunuz; ama künyemi koymayınız. ”
Her ikisinin birlikte konabileceğinin delili ise Hz. Âişe’den (r.a.) nakledilen şu hadistir: Bir kadın, Allâh Rasûlü’ne (s.a.v.) gelerek,
“Ey Allâh’ın Rasûlü! Benim bir çocuğum oldu. Ona “Muhammed” adını ve “Ebu’l-Kâsım” künyesini verdim-, ama senin bundan hoşlanmadığını söylediler” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.v.),
“Benim adımı helâl, künyemi haram kılan nedir ki?!” buyurdu. Hadisin bir başka rivayetindeki ifade ise “Künyemi haram; adımı helâl kılan nedir ki!?” şeklindedir.
• Çocuğa “Ebû Yahyâ” ve “Ebû İsâ” künyesi vermek mekruhtur.
• “Eflah, Necâh, Yesâr, Nâfı’, Rebâh, Bereket, Berra, Hüzn, Âsiye” gibi adlar koymak da mekruhtur.
Çünkü Ömerb. Hattâb’ın (r.a.) rivayetine göre, Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:
“Bir süre daha yaşayacak olursam insanlara ‘Yesâr, Bereket, Rebâh, Necâh ve Eflah’ adlarının verilmesini yasaklayacağım. ”
Allâh (c.c.) şöyle buyurmuştur:
“Böyle iken müşrikler Allâh ’ın ilâhlığına putları ortak koşmaktadır. De ki: O putları tanrı olarak isimlendirmeyi sürdürün bakalım. ”
Kimi tefsirciler, bu âyeti “De ki: Onlara benim adlanmı verin de bir bakın: Hiç bu adlar, onlara yakışıyor mu?” biçiminde yorumlamışlardır.
• Arkadaşların birbirine veya efendinin kölesine hoşlanmadığı bir lakap takması da haramdır. Çünkü Allâhu Tealâ “Birbirinize kötü lakaplar takmayın” buyurarak bunu yasaklamış ve bu davranışı “günahkârlık” olarak nitelemiştir.
• Arkadaşların birbirlerini hoşlandıkları isimler/lakaplar takması ise müstehabdır.