Günler günlerle, yıllar yıllarla yarış etti. Zamanlar geçti. Hazret-i İbrahim yüz yaşma bastı. Bu yüz yaşı ona uğurlu geldi. Yüce Allah kendisine bu sefer de karısı Sârâ’dan ona, dediği zamanda bir oğul bağışladı. İbrahim buna çok sevindi. Yüce Rabbi bu çocuğa koyacağı ismi geçen yıl 99 yaşında iken bildirmişti. O da eline verilen bu yavrucağa:
— İshak adını verdi.
İshak bir haftalık oldu, ana kucağını süsledi. Sekizinci gün, Hazret-i İbrahim yine Yüce Allah’ın kendisine önceden bildirdiği üzere onu sünnet etti. Hazret-i İbrahim İsmail’i de Kabe’ye gittiği bir zamanda 13 yaşında iken sünnet etmişti.
Sârâ hatun:
— Yâ İbrahim! dedi. Doksan yaşımda bu erkek evlâdı Allah bana ihsan etti. Bu yaşımda bir erkek çocuk doğurttu bana. Beni sevindirip güldürdü. Ama herkes de bana gülümseyecek! dedi.Hazret-i İbrahim karısının bu üzüntüsünü görerek:
— Merak etme! Kimse gülmez sana! dedi. Onu teselli etti.
Sârâ:
— Öyle ama İbrahim, çocuğunu Sârâ emzirtecek diye kim ümid edebilirdi. Oysa ben sana işte bu geçkin yaşımda, bu ihtiyarlığımda bir çocuk doğurdum! dedi.İshak günden güne büyüdü, sütten kesildi. Hazret-i İbrahim bu günün şerefine bir tören yaptı. Ziyafetler verdi. (Tevrat İshak yedi yaşma gelince, onun Hazret-i İbrahim tarafından Yüce Allah’a kurbân edilmek üzere dağa götürüldüğünü yazar.)
Hazret-i İbrahim, vatanı Filistin’de toprakları ektirip bıçtirmeğe başladı. Sulak yerlerde, çölde açılan kuyular yanında hurma ve başka ağaçlar diktirdi. Yine ellerini Yüce Rabbine uzatarak şu duada bulundu:
— Yarabbi! Bu sonsuz alemin ebedî Rabbi sensin. Sana hamdolsun, senalar olsun, dedi.
Hazret-i İbrahim bu Filistin diyarında daha böylece uzun bir zaman ömür sürdü. Nesli arttı, üredi.