Ekmeğin Faydaları Nelerdir ?
Buğday tanesinin bütün vitaminleri, enzimleri, mikroelementleri oğulcukta, kabukta ve kabuk altında yer alır. Tanenin merkezinde ise sadece “derin uyku halindeki” nişasta vardır. Buğday ıslanınca, su, enzimleri eriterek, mikro elementleri ve vitaminleri canlandırır ve nişastaya akıtır. Enzimler nişastayı hafif şekere çevirerek, oğulcuğa gönderir. Oğulcuk harekete geçer, filiz çıkarır ve hayat başlar. Enzimlerin buğday kabuğunun içinde hapsedilmesinin ve nişastanın uyku halinde tutulmasının hikmeti enzimlerin nişasta ile karışmaması, buğdayın zamanından önce filizlenmemesi ve yüzyıllarca bozulmadan saklanabilmesi içindir. Dolayısıyla, buğdaydan un yaparken, kabukları (kepeği) eleyerek atmak ve sadece ağır ölü nişastayı un olarak kullanmak cahillikten başka bir şey değildir. Peygamberimiz (s.a.v.) buna asla izin vermezdi. Sehl İbni Sa’d (r.a.): “Resulullah’ın (s.a.v.) vefatına kadar, ne beyaz ekmek, ne de elek gördüm” demiştir.
Beyaz undan yapılan ekmeğin hazmı ağırdır, kanın asitini yükseltir. Safra kesesi, böbrek ve mesane taşlarına, kılcal ve toplar damarlarda tıkanıklığa sebep olur. Taze mayalı ekmek ise bağırsaklarda B vitamini üreten mikropları pasifize eder. B vitamini eksikliği de sinirsel dengesizliğe ve kansızlığa yol açar. Sıcak mayalı ekmek bir çok hastalık ve bağırsak kurtları için yeterli bir sebeptir. Mayalı ekmek piştikten en az 3 saat sonra yenmelidir. Fakat mayasız yufka veya doğal mayalı hamurdan yapılan tandır ekmeği arasıra sıcak da yenebilir.
En sağlıklı ekmek, taze öğütülmüş ve kepeği ayrılmamış eski tür buğdaydan şerbetçiotu veya nohut mayası gibi doğal mayayla hazırlanıp tandırda pişirilen ekmektir . Hamurturuşla da ekmek yapılabilir yani hazırlanan hamurdan bir parça bir sonraki ekmek yapımında kullanılmak üzere saklanır. Tekrar hamur yapılacağı zaman maya olarak bu parça kullanılır. Bu hamurdan da bir parça saklanarak tekrar ekmek yapana kadar bekletilir. Hamurturuşla yapılan hamur geç kabarır.Ekmeğin hazmını kolaylaştırmak için, hamura çörekotu, zencefil, anason, keten tohumu, kakule, dereotu tohumu katılabilir, üzerine susam serpilebilir. Ekmek yaparken farklı unlar birbirine karıştırılmamalıdır, çünkü ekmeğin hazmı ağırlaşır (buğday unu, çavdar veya arpa ile karıştırılabilir). Arka arkaya 2 günden fazla buğday ekmeği yememek, çavdar, pirinç, arpa veya yulaf ekmeği ile dönüşümlü yemek gerekir. Tereyağ, zeytinyağı, içyağı, bal, reçel ve yağlı sebze yemekleriyle ekmek yenebilir. Ancak et, tavuk, balık, tahıl ve süt gibi yiyeceklerle birlikte ekmek yemek hazmı zorlaştırır ve sağlığa zararlıdır.
Büyüklerimiz buğday ya da arpa ununu su, yağ ve bal ile yoğurarak küçük ekmekler yapar, pişirmeden açık havada kurutarak yerlerdi. Böylece, başka yemeklere ihtiyaç duymadan sağlıklı bir şekilde 100 yıldan fazla yaşamışlardır. Ancak bugün kara buğday gibi eski buğday türleri, arpa ve çavdar artık tarihe karışmıştır. Bunların yerini genetiği değiştirilmiş ve terminatör gen ile silahlandırılmış yeni tahıl türleri almıştır.
Yüksek miktarda yapışkan albümin içerdiği için, genetiği değiştirilmiş buğdayların (tip 405-550 gibi) hazmı ağırdır. Bu tür buğday ürünlerini yalnızca bütün tahılları iyi hazmedebilen kan grubu “A” ve “AB” olanlar hazmedebilir. Kan grubu “B” olanlar bu buğday ürünlerini hazımda zorlanır,- kan grubu “0” olanlar ise hazmedemez. Kan grubu “0” olanlarda buğdayın yapışkan albümini mide zarını aynen soyar gibi etkiler, mide asidinin yükselmesine, gastrit, ülser, H. Pylori enfeksiyonu, damar tıkanıklığı, ateşli hastalıklar, kanda PH dengesizliği, alerji, romatizma, mantar, astım ve deri hastalıklarına neden olabilir. Una ve ekmek hamuruna katılan katkı maddeleri ile genetiği değiştirilmiş maya, zararı daha da artırır.
Unda kullanılan katkı maddelerinden bazıları:
- Yapışmayı önleyiciler: Oxysterin, Oleic asit, Gliserin (yağlardan elde edilir), Amylase (domuz midesi, küf mantarı veya rekombinanat-DNA yöntemiyle elde edilir), Cystein/Cystin (insan, domuz ya da at kılından veya rekombinanat-DNA yöntemiyle elde edilir).
- Beyazlatıcı ve nem tutucular: El71 (Titanyumdioksit), E173 (Alüminyum hidroksit). (“Zihin Kontrolü” ve “Katkı Maddeleri” bölümüne bakınız.)
- Koruyucular: Ascorbikasit (rekombinanat-DNA), Ti02, alüminyum hidroksit, tuz vs.
- Kabartıcı: Sodyum karbonat, Ti02, vs.
- Sıkıştırıcı: Kalsiyum karbonat (tebeşir) vs.
(“Katkı Maddeleri” bölümüne bakınız.)
Bu katkı maddelerinin de ayrıca kendi koruyucu katkıları vardır. Dolayısıyla toplam katkı maddelerinin sayısı bunların en az 10 katına çıkabilir.