Kur’an’ı Güzel Sesle okumalı
Peygamber Efendimiz Kur’an’ın güzel sesle, usûlüne uygun olarak okunmasını tavsiye ederdi; Allah Teâlâ’nın bundan pek memnun kalacagını söylerdi.
“Kur’an’ı güzel sesle okumayan bizden değildir”
Ebû Mûsâ el-Elşarî’nin dokunaklı bir sesi vardı ; Resûl-İ Ekrem onu Kur’an okurken dinlemeyi severdi.
Bu kıymetli sahabîsine:
“Dâvûd peygambere verilen güzel seslerden bir nağme de sana verillmiş” diye iltifat ederdi.
Birgün Hz. Âişe, yatsı namazından sonra eve biraz gecikerek geldi. Peygamber Efendimiz ona nerede kaldığını sordu. 0 da bir sahabinin emsalsiz sesiyle ve güzel bir tavırla okuduğu Kur’an’ı dinlediği için geciktiğini söyledi.
Resûl-İ Ekrem Efendimiz o zâtı pek merak etti ve kalkıp mescide gitti. Hz. Âişe de Efendimizi takip etti. Peygamber aleyhisselâm Kur’an okuyan sahabîyi biraz dinledikten sonra Hz. Âİ- şe’ye dönerek:
“Bu, Ebû Huzeyfe’nin âzatlısı salim!” buyurdu. Sonra da sevincini şöyle dile getirdi:
“Ümmetimin arasında böyle birini var eden Allah’a hamdolsun.’’
Efendimiz birgün güzel sesli sahabilerden Abdullah ibni Mes’ûd’a, Kur’an’ı başkasından dinlemeyi çok sevdiğini söyledi ve ona Kur’an okuttu; ibni Mes’ûd’u dinlerken gözlerinden yaşlar süzüldü.
Efendimizin kendi sesi de pek güzeldi. Birgün onu yatsı namazında “Ve’t-tîni ve’z-zeytûni”
diye okurken dinleyen Berâ ibni Azib, ondan daha güzel sesli bir kimseyi dinlemediğini söylemişti.