Aile araştırmalarıyla tanınan sosyolog Horney’in yukarıdaki sorusu dikkate alınmalıdır. Gerçekten “dırdırcılık” hanımların fıtrî bir özelliği mi? Yoksa, onları “dırdırcı” yapan bir başka sebep mi var?
Bu konuyla ilgili kaynaklar tarandığında ve yapılan araştırmalara bakıldığında, hanımların konuşmayı daha fazla sevdikleri, bir konu üstüne ısrarla gittikleri, içlerindeki problemleri konuşarak, bazen de ağız kavgalarıyla anlattıkları ila de edilir. Tabiî ki, her zaman “dırdır” eden, hanımlar değil dir. Bu konuda erkeklere de rastlanmaktadır.
Hanımların dırdır sebeplerine geçmeden önce, bu konuyla ilgili iki anımı anlatmak istiyorum:
İlkokul öğretmenliği yaptığım sırada, “Emel” adında dünya tatlısı bir öğrencim vardı. Pırıl pırıl giyinir, zeki ama içine kapanık bir öğrencimdi. Derste, yanındaki arkadaşı plastik cetvelini kırmıştı. Bunun üzerine Emel ağlamaya başladı. Bir türlü susturamadık. Neden sonra sebebini öğrendik ki, annesinden korkuyormuş.
Veliler toplantısında bu konuyu babasına ilettim. Meğer adam dertliymiş. “Ah hocam” dedi. “Allah eksikliğini vermesin, ama kızımın öyle bir annesi var ki, çocuklar bir hata yapmaya görsün. O gün, akşama kadar o konuyu diline dolar, bir saniye susmaz. Hem kendisini heder eder, hem de karşındakini bezdirir. Doğrusu bütün ailece diken üstündeyiz. Aman şu hanımı konuşturmayalım da, ne olursa olsun.”
İkinci bir anım da, çok sevdiğim bir meslektaşıma aitti. Eşinin boğazı ağrıyormuş. Doktora götürmüşler. Doktor maddî sebep olarak bir şey bulamamış. Eşine; “Yoksa çok mu konuşuyorsun?” diye sormuş. Hanımın kafası atmış, muayenehaneyi terk etmiş. Öğretmen arkadaşım, olayın üstünden bir hafta geçtiğini, hâlâ evde doktora karşı kin ve öfkenin devam ettiğini anlatmıştı. Tabiî ki bunlar hanımların bütününe genellenemez ve bütün erkekleri de masum kılamaz. Halk arasında hanımların “dırdırcı” olduğu yolundaki kanaatlerin önemli sebepleri vardır. Bir başka ifadeyle, eğer hanımlar dırdırcı iseler, bunu keyiflerinden yapmamaktadırlar.