Parmak Emme, Duygusal Yoksunluktan Kaynaklanıyorsa Ne Yapılmalı?

Çocuğun 0-4 yaştan sonraki dönemde duygusal yoksunluktan dolayı parmağını emiyor oluşu, aslında anne-babaya bir sinyaldir. Çocuk, bir şey kaybettiğini hissediyor ve kaybettiği şeyi alamayacağından dolayı endişeleniyorsa, bu kaygıyla baş edebilmek için, kendini emniyette hissetmek ister ve güven bağının kurulmasında en büyük yardımcı olan emme refleksi devreye girer. Çocuk annesinin göğsüne yaklaştığı gibi, parmağına yaklaşır.
ilk olarak ebeveyn, “Acaba çocuğumu bu kaygıya ne itti? Nasıl bir değişiklik oldu da çocuk kendisini güvende hissetmiyor?” diye çocuğun ortamına dikkat eder, kendisini sorgularsa, sorunun kaynağını bulması kolaylaşır.
Aslında, çocuk ile anne arasında bir bağlanma sorunu olduğu zamanlarda çocuk parmak emmeye yönelir. Annenin böylesi bir durumda çocuğuyla arasındaki bağı gözden geçirmesi yerinde olur.
“Anne çocuğuna kendisini bırakabiliyor mu?”
Bırakamıyorsa, o bağda problem var demektir.
Bu bağın oluşumu, 2 yıl boyunca annenin bebeğiyle koyun koyuna, ten tene yatıyor olmasıyla, altını değiştirmesiyle, gece bebeği ağladığında kendini ona vermesiyle, vb. gerçekleşir. Böylesi bir ilgilenmeyle çocuk, anneyi kendisine bağlarken aslında kendisi de anneye bağlanır. Ama anne kendisini çocuğuna bırakamıyorsa, çocuk kendisini zorda hissettiğinde elini ağzına alıp kendini emniyette hissetmeye çalışıyor olabilir. Ama bu emniyet duygusunun, aslında, anneden alınıyor olması gerekir. 0 bağın tekrar tesis edilmesiyle, anne kendisini çocuğa bağlamalıdır.
Anne çocukla birlikte yatarken kendisini ona bırakırsa, çocuğuyla ten temasını sağlarsa, uyuduğu zaman çocuğunu seyrederken ruhunun çocuğuna doğru aktığını hissederse, anne o bağı yeniden tesis edebilir. Çocukla o bağ kuruldukça, çocuk da anneye yönelecek ve parmağını ağzından çekecektir.