Bir alışkanlık olarak 0-2 yaş, emme refleksinin zirve olduğu bir dönemdir. Çocuk normalde 2 sene boyunca devam eden emme refleksine karşılık olan anne göğsünü bulamadıysa, başka bir şey emmek zorundadır. Elini ağzına alır, parmağını emmeye alışır. Ağzına emzik verilse, emziğe alışır. Eğer çocuk anne sütünü erken dönemde bıraktıysa, o takdirde yeni emdiği şeyi ileriki yaşlara doğru götürür.
Şayet parmak yeme, tırnak emme gibi istem dışı hareketler, ileriki yaş dönemine;—yani ikinci çocukluk dönemi dediğimiz 4 yaşından sonraki döneme— denk geldiyse, çocukta duygusal bir yoksunluk olup olmadığına bakılır. Çocuğun üzerinde herhangi bir baskı varsa, çocukta ruhen dengede olmayan bir şeyler mevcutsa, çocuk huzursuz bir atmosferdeyse, anne-babasıyla iletişimde sorunlar yaşıyorsa, kaygı ve korku içinde bırakılıyorsa çocuk parmağını ağzına sokarak, kendisini güvende hissetmek ister. Nasıl ki bir bebek kaygılandığında anne göğsünü emerek güven hisseder ve rahatlar, tıpkı onun gibi bir çocuk da kaygılandığında ağzına elini götürerek annesinden aldığı o güveni tekrar hissetmeye çalışır.